นาย เขาเลือกที่จะเชื่อใจนายโดยไม่ลังเล เขาใช้ความดีความชอบทั้งหมดปูทางให้นายหนีไป ถ้าสุดท้ายแม้แต่นายยังทรยศเขา… เขาจะทำยังไง?”อันชิงอวี๋ไม่ตอบ เขาเพียงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน ก่อนจะเดินหน้าต่อไปโดยไม่หันกลับมามอง“อันชิงอวี๋!” เสียงคำรามต่ำของจั่วชิงดังมาจากซากปรักหักพัง “วันนี้ถ้านายออกจากสรวงสวรรค์นี้ไป นายก็ไม่ใช่รองหัวหน้าหน่วยม่านราตรีอีกต่อไป! ไม่ใช่หน่วยพิทักษ์ราตรีของต้าเซี่ยอีกต่อไป! นับจากนี้ เหล่าเทพแห่งต้าเซี่ยรวมถึงพวกเราหน่วยพิทักษ์ราตรีจะไล่ล่านายไปจนสุดขอบฟ้า!”เสียงคำรามของจั่วชิงก้องกังวานในท้องฟ้าที่เงียบสงัด อันชิงอวี๋ไม่มีทีท่าจะหยุด ฝีเท้าของเขายิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ!เงาของประตูหนานเทียนเริ่มปรากฏขึ้นท่ามกลางควันและเปลวไฟจู่ๆ เขาก็หยุดฝีเท้าแสงไฟที่เต้นระริกสะท้อนประตูหนานเทียนอันโอ่อ่าให้เป็นสีเลือด ใต้ประตูบานใหญ่นั้น มีร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงและซากปรักหักพังร่างนั้นสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มเช่นกันเฉาเยวียนวางมือข้างหนึ่งบนด้ามดาบตรงที่เอว ดวงตาทั้งสองสะท้อนแสงไฟที่ลุกไหม้ทั่วพื้น เขาจ้องมองอันชิงอวี๋ที่อยู่ไม่ไกล ริมฝีปากที่แห้งแตกเผยอขึ้นเล็กน้อย……“นายจะไปไหน… รองหัวหน้าอัน?”เสียงแหบแห้งของเฉาเยวียนแทรกปนอยู่ในเสียงเปรี๊ยะปร๊ะของไฟที่ลุกไหม้ ร่างในชุดสีแดงเข้มสองร่างยืนเผชิญหน้ากันอยู่หน้าประตูหนานเทียนที่อาบย้อมด้วยสีเลือดดวงตาสีเทาของอันชิงอว
