ือด ร่างของจั่วชิงเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสด ดาบตรงปักอยู่ห่างออกไป ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือด“นายจะไปไหน?” เขาจ้องมองอันชิงอวี๋พลางเอ่ยปากทีละคำอันชิงอวี๋กวาดตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วตอบเรียบๆ“ไปหาคธูลู”“……นายรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่?”“ครับ”สีหน้าของอันชิงอวี๋สงบนิ่งอย่างที่สุด ดวงตาสีเทาคู่นั้นราวกับภูเขาน้ำแข็ง ไม่มีความรู้สึกใดๆ ปรากฏให้เห็นมือของจั่วชิงที่ถูกกำแพงพังทับอยู่กำแน่นโดยไม่อาจควบคุม เอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง“ที่หลังประตูแห่งสัจธรรม นายเห็นอะไรกันแน่?”“นับไม่ถ้วน”“นาย… หาวิธีชุบชีวิตเจียงเอ่อร์เจอแล้วเหรอ?”อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเขาเงียบๆ โดยไม่ตอบ“นอกจากเธอแล้ว ฉันก็นึกไม่ออกว่าอะไรจะทำให้นายทรยศได้” จั่วชิงพูดเสียงทุ้มอันชิงอวี๋ละสายตา แล้วพูดช้าๆ “ที่มาของตำนานคธูลูนั้น เหนือจินตนาการของพวกคุณ… ในเส้นเวลานับล้านที่ผมเห็น มนุษย์ไม่มีโอกาสชนะเลยแม้แต่น้อย ผมแค่เลือกทางที่ถูกต้องที่สุด”“เข้าร่วมกับคธูลูคือทางเลือกของนาย? นายทำแบบนี้ ไม่รู้สึกผิดกับต้าเซี่ยเหรอ?”“ผมทำเพื่อต้าเซี่ยมามากพอแล้ว… ผมไม่ได้ติดค้างอะไรต้าเซี่ย”“แล้วหลินชีเยี่ยล่ะ?”อันชิงอวี๋ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย“นายไปแบบนี้ แล้วชีเยี่ยจะทำยังไง? ตอนนี้หน่วยม่านราตรีเหลือแค่พวกนายสามคน หลังจากนายไปหน่วยม่านราตรีก็ต้องถูกยุบ… หน่วยนี้มีความหมายกับชีเยี่ยแค่ไหน นายน่าจะรู้ดีกว่าใคร ตอนที่ทุกคนสงสัยในตัว
