ไนอาลาโธเทปก้าวเหยียบบนอากาศ ย่างเข้าหาเหล่าเทพที่ล้มลงทีละก้าวเข้าหาเหล่าเทพที่ล้มลง วงแหวนแห่งความโกลาหลสีดำขนาดมหึมาที่ปกคลุมท้องฟ้า แผ่แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวออกมา“ไม่มีสามเทียนจุนอยู่ที่นี่ แค่พวกเจ้า… ก็กล้าท้าทายข้างั้นหรือ?”ไนอาลาโธเทปกวาดตามองผืนดินที่เต็มไปด้วยบาดแผล แล้วหัวเราะเยาะ วงแหวนแห่งความโกลาหลสีดำบนท้องฟ้าบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ดวงตาขนาดมหึมาค่อยๆ เปิดขึ้นเหนือร่างของมัน……รัศมีแห่งความตายแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเหล่าเทพแห่งต้าเซี่ยในชั่วพริบตาในตอนนั้นเอง ไนอาลาโธเทปราวกับสังเกตเห็นบางสิ่ง จู่ๆ ก็หยุดการเคลื่อนไหวในมือ หันมองไปยังบันไดเงาประตูสัจธรรมที่ตั้งตระหง่านอยู่ในความว่างเปล่าค่อยๆ จางหายไป ร่างหนึ่งลุกขึ้นยืนบนบันได สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านผ้าคลุมสีแดงเข้ม ดวงตาสีเทาที่ไร้ชีวิตคู่หนึ่งสะท้อนเข้าสู่สายตาของมันความกว้างใหญ่ไพศาลและความลึกลับที่อธิบายไม่ได้ จู่ๆ ก็ทำลายความตึงเครียดที่ปกคลุมสวรรค์ไป หมอกสีเทาม้วนตัวแผ่ขยายจากใต้เท้าของร่างนั้น“ตื่นแล้วหรือ?” ไนอาลาโธเทปมองร่างนั้นพลางยิ้มมุมปาก “เป็นอย่างไรบ้าง มองเห็นชัดแล้วใช่รึไม่?”อันชิงอวี๋หลุบตาลงเล็กน้อย ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดเบาๆ ว่า“เห็นชัดแล้ว”รอยยิ้มที่มุมปากของไนอาลาโธเทปยิ่งเข้มข้นขึ้น เขาก้าวออกไปก้าวหนึ่ง ร่างกายวูบหายไป ปรากฏตัวตรงหน้าอันชิงอวี๋ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงม
