องลงมายังมนุษย์ตัวเล็กๆ คนนี้ “ตอนนี้ เจ้ายังจะไปหาความตายอีกไหม?”“ไม่” อันชิงอวี๋ส่ายหน้า “ผมจะไปกับคุณ”ไนอาลาโธเทปจ้องมองอันชิงอวี๋ แม้แต่มันที่ชำนาญการสังเกตและโจมตีจิตใจผู้อื่น ก็ไม่สามารถอ่านอารมณ์และความคิดเพิ่มเติมจากดวงตาสีเทาคู่นี้ได้ผ่านไปสักพัก มันก็หัวเราะลั่น“ถูกต้อง ควรเป็นเช่นนี้ นี่แหละคือวิสัยทัศน์และความเข้าใจที่ประตูสัจธรรมควรมี!”มันตบไหล่อันชิงอวี๋อย่างแรง กำลังจะพาเขาจากไป ร่างกายพลันชะงัก สายตาตกลงบนร่างของเหล่าเทพต้าเซี่ยที่นอนแผ่อยู่ในซากปรักหักพัง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “ก่อนไป ต้องจัดการพวกนี้ก่อน… สัจธรรม เจ้าไม่ขัดข้องใช่ไหม?”รัศมีสังหารที่ถูกกลิ่นอายลี้ลับอันยิ่งใหญ่ทำให้สลายไปพลันรวมตัวกันอีกครั้งเหนือสรวงสวรรค์ จั่วชิงที่บาดเจ็บทั้งตัวถูกกดทับอยู่ใต้กำแพงวังอันหนาหนัก ดวงตาเปื้อนเลือดจ้องมองอันชิงอวี๋ที่ยืนอยู่บนบันไดขั้นบนสุดอย่างแน่วแน่อันชิงอวี๋กวาดตามองซากปรักหักพังของสรวงสวรรค์อย่างเรียบเฉย เอ่ยอย่างสงบ“ตามใจ”มุมปากสีดำของไนอาลาโธเทปแยกออก เผยให้เห็นฟันขาวเรียงราย มือเรียวยาวค่อยๆ ยกขึ้น ลูกตาขนาดมหึมาที่จ้องมองสรวงสวรรค์นั้น จู่ๆ ก็เกิดประกายแสงสีดำแปลกประหลาด!กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวที่สามารถทำลายสวรรค์และแผ่นดินแปรเปลี่ยนเป็นระลอกคลื่นที่มองไม่เห็นแผ่ขยายออกไป พลังคุกคามแห่งความตายโถมทับลงบนหัวใจของทุกคน!กร๊อบ!!ในขณะที่แสงดำกำลังจะปะทุออกมา เสียงหนึ
