เฉิงจื่อเห็นดังนั้นจึงยื่นมือออกไปเพื่อหยุดเขา แต่ถูกไท่อี่เจินเหรินที่อยู่ข้างๆ จับไหล่ไว้พร้อมส่ายหน้าเงียบๆ“เจียงเอ่อร์! เจียงเอ่อร์!!” อันชิงอวี๋วิ่งออกจากตำหนัก สายฝนเย็นยะเยือกที่ไหลผ่านชายคาหยดลงบนร่างของเขา“ชิงอวี๋! เดี๋ยวก่อน! ตอนนี้อย่าเพิ่งวิ่ง……” เฉาเยวียนรีบวิ่งตามมาจากด้านหลัง กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง อันชิงอวี๋กวาดตาสีเทามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งตรงไปยังตำหนักหลังหนึ่ง“ไม่ ต้องมีวิธีอื่นแน่!”ในตำหนักที่โล่งกว้าง หลินชีเยี่ยสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ยืนอยู่หน้าซากโลงศพสีดำที่แตกละเอียด พลางส่ายหน้าไม่หยุด “แค่ร่างกายเสียหาย แต่เธอยังไม่ตาย แล้วทำไมถึงไม่มีวิธีล่ะครับ?!”เสียงตะโกนของหลินชีเยี่ยก้องกังวานไปทั่ววัง จักรพรรดิหยกและซีหวังหมู่ยืนอยู่ไม่ไกล มีสีหน้าซับซ้อน“เรื่องไม่ง่ายอย่างที่คิด” ซีหวังหมู่พูดช้าๆ “ร่างกายของนางไม่ได้แค่เสียหาย……ปีศาจตนนั้นกินร่างของเธอไปเกือบเจ็ดส่วน หากเป็นที่อื่นก็ยังพอไหว สรวงสวรรค์ก็มีวิธีคืนชีพเนื้อและกระดูก แต่สมองเพียงส่วนเดียวที่ยังมีชีวิตของนางถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วยังถูกย้อมด้วยเลือดที่ปนเปื้อนมลทินแพะดำของลูซิเฟอร์……สมองของนางไร้หนทางรักษาแล้ว”“แล้วถ้าทิ้งร่างกายล่ะ? ตอนนี้เธอก็ยืนอยู่ตรงนี้ ทำไมถึงไม่มีทางรักษาเธอไว้?!” หลินชีเยี่ยชี้ไปที่เด็กสาวชุดขาวข้างกาย ดวงตาเบิกกว้างวิญญาณของเจียงเอ่อร์ลอยอยู่กลางอากาศ ก้มมองปลายเท้าตัว
