เองอย่างเงียบงัน……ร่างของเธอโปร่งแสงกว่าสองชั่วโมงก่อนมาก ดูเหมือนกำลังจะจางหายไปในไม่ช้า“สิ่งที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่วิญญาณของนาง แต่เป็นสนามแม่เหล็กที่มีจิตสำนึก……พวกเจ้าควรจะเข้าใจเรื่องนี้” ซีหวังหมู่พูดอย่างจนปัญญา “สมองคือต้นกำเนิดของ [เขตสื่อวิญญาณ] เมื่อไม่มีสมอง นางก็เป็นเพียงจอกแหนลอยน้ำที่ไร้ราก……เจียงเอ่อร์ตายตั้งแต่ร่างกายถูกฉีกแล้ว ที่นางยังยืนอยู่ตรงนี้ได้เพราะสนามแม่เหล็กยังไม่จางหาย ที่เจ้ารู้สึกว่านางยังมีชีวิตอยู่ก็เพราะสนามแม่เหล็กนี้มีจิตสำนึกเท่านั้น……เมื่อสนามแม่เหล็กอ่อนกำลังลง จิตสำนึกและการดำรงอยู่ของนางก็จะค่อยๆ เลือนหายไปจนหมดสิ้น”หลินชีเยี่ยยืนนิ่งงันสายตาของเขาเหม่อมองเจียงเอ่อร์ที่อยู่ข้างกาย เธอเม้มริมฝีปากไม่พูดอะไร เหมือนเด็กที่กระทำผิด“ไม่ เป็นไปไม่ได้ ยังมี ‘ปาฏิหาริย์’ ……ผมจะลองดู!” หลินชีเยี่ยพูดอย่างดื้อรั้น ก่อนจะก้าวเร็วๆ ไปข้างหน้า ใช้[พิภพเทพ] ครอบคลุมเศษโลงศพสีดำ พลังจิตพุ่งทะยานออกมาเมื่อเห็นภาพนั้น ซีหวังหมู่ก็ถอนหายใจยาว “‘ปาฏิหาริย์’ แม้จะยิ่งใหญ่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้ทุกอย่าง ยิ่งไปกว่านั้น ร่างนี้ปนเปื้อนเลือดของเทวทูตตกสวรรค์ ไม่ว่าจะใช้ [พิภพเทพ] อย่างไรก็ไม่มีทางได้ผล”สายตาของหลินชีเยี่ยหม่นหมองลง จมอยู่ในความเงียบติ๋ง! ติ๋ง!เสียงน้ำหยดเบาๆ ดังมาจากหน้าตำหนัก หลินชีเยี่ยหันไปมอง เห็นร่างที่เปียกโชกยืนอ่อนแรงอยู่ที่ประตู จ้องมองโลงศ
