นจากระยะไกล จึงพูดขึ้น“ปล่อยพวกเขาไปเถอะ ถือว่าเป็นการฉลองครั้งสุดท้าย……”“การฉลองครั้งสุดท้าย?” เฉินหานชะงัก มองไปที่หลินชีเยี่ยอย่างสงสัย “หมายความว่ายังไง?”“พอคืนนี้จบ พวกเราก็ต้องจากไปแล้ว” หลินชีเยี่ยถอนหายใจ “ผม… อาจจะพบเป้าหมายของมิโกแล้ว”“นายพบแล้วเหรอ? อยู่ที่ไหน?!”หลินชีเยี่ยมองไปทางที่อันชิงอวี๋จากไป สีหน้าดูซับซ้อน เขาไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแค่ส่ายหน้า “ผมยังไม่แน่ใจ…หวังว่า จะเป็นแค่ผมคิดมากไปเองนะ……”…[เครป เครป…]ร่างของเจียงเอ่อร์ล่องลอยอยู่แถวร้านเล็กๆ ที่ประตูด้านข้างมหาวิทยาลัยซ่างจิง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย [จะซื้อยังไงดีนะ…]ถึงเจียงเอ่อร์จะเป็นแค่วิญญาณในสนามแม่เหล็ก แม้จะสามารถควบคุมไอศกรีมให้ลอยออกมาจากร้านขายของชำได้ แต่เมื่อเผชิญกับอาหารที่ต้องทำสดๆ อย่างเครป เธอคงไม่สามารถควบคุมให้มันลอยหนีไปต่อหน้าเจ้าของร้านได้คิดไปคิดมา เจียงเอ่อร์ได้แต่กล่าวคำขอโทษเบาๆ แล้วเข้าสิงร่างนักศึกษาคนหนึ่งที่เดินออกมาจากประตูมหาวิทยาลัยคนเดียวเธอใช้ร่างของนักศึกษาคนนั้นเดินตรงไปที่แผงขายเครป แต่น่าเสียดายที่ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ร้านค้าขายดี กว่าจะรอคิวถึงตัวเองและซื้อเครปเสร็จ ก็ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วตอนนี้ งานรับน้องคงจะใกล้จบแล้วสินะ?เจียงเอ่อร์ลอยออกจากร่างนักศึกษา พร้อมถือเครปที่ยังร้อนๆ ลอยไปยังสถานที่จัดงานอย่างรวดเร็ว ในใจรู้สึกกังวลอยู่บ้างเธอลอยเข้าไปในมหาวิทยาลัย เห็น
