่าเราคงไม่ได้ฟังเขาร้องเพลงแล้วล่ะ……”……ปัง!ประตูห้อง 609 ถูกเปิดออกอย่างแรง หลี่อี้เฟยสะพายกีต้าร์ มือถือลูกโป่งและริบบิ้น หอบหายใจยืนอยู่หน้าประตูเมื่อเห็นว่าเป็นหลี่อี้เฟย เงาขาวที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องก็ปรากฏตัวขึ้นทีละคน เงาขาวเปียสองข้างเดินมาด้านหน้าอย่างสงสัย ริมฝีปากขยับราวกับกำลังถามถึงผล“ขอโทษนะทุกคน… ผมยังพาพวกคุณออกไปไม่ได้” หลี่อี้เฟยหายใจหอบสักพัก พูดอย่างขมขื่นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เงาขาวทั้งหมดก้มหน้าอย่างผิดหวัง หญิงสาวคนนั้นลังเลครู่หนึ่ง แล้วเขียนข้อความลงในสมุดวางไว้ตรงหน้าหลี่อี้เฟย‘ไม่เป็นไร พวกเราอยู่ที่นี่ก็ได้ยินเสียงบ้าง ขอบคุณที่พยายามเพื่อพวกเรา’สายตาของหลี่อี้เฟยจับจ้องอยู่ที่เงาขาว แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่หลี่อี้เฟยรู้สึกได้ว่าเธอกำลังยิ้มให้เขา“พี่น้องทั้งหลาย! ถึงแม้ผมจะพาพวกคุณออกไปไม่ได้ แต่งานต้อนรับน้องใหม่ครั้งนี้ พวกคุณก็ยังได้ดู!” หลี่อี้เฟยยิ้มกว้างท่ามกลางสายตางุนงงของเงาขาวทั้งหลาย หลี่อี้เฟยนำริบบิ้นและลูกโป่งที่แย่งมาตกแต่งห้องเรียน ห้องที่เคยดูหม่นหมองก็มีสีสันขึ้นมาทันทีหลี่อี้เฟยเปิดหน้าต่างทางทิศเหนือของห้องทั้งหมด เสียงดนตรีจากงานดังขึ้นชัดเจน เขาถอดกีต้าร์ออก หยิบชอล์ก เขียนตัวอักษรใหญ่ๆ บนกระดานดำ!‘งานต้อนรับน้องใหม่!’หลี่อี้เฟยโยนชอล์กลงถังขยะ ยืนอกผายไหล่ผึ่งบนแท่นบรรยาย มองดูเงาขาวทั้งหลายด้านล่างด้วยรอยยิ้ม“ตั้งแต่นี้ไป ที่งา
