กมาเลย จากการอ่านริมฝีปาก เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังเรียกชื่อ ‘ชางหง’ในเวลาเดียวกัน เงาสีขาวหลายดวงลอยเข้ามาที่ด้านหลังของห้องเรียนอย่างเงียบๆ มองดูทั้งสองคนด้วยความสงสัย ซุบซิบกันเบาๆ เป็นครั้งคราว ราวกับกลุ่มคนที่มารวมตัวกันเพื่อซุบซิบนินทาในยุคศตวรรษที่แล้ว“เพื่อนคนนี้ เราอาจจะเข้าใจผิดกัน” หลี่อี้เฟยกระแอมเบาๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง “ผมชื่อหลี่อี้เฟย ไม่ใช่ชางหงที่คุณพูดถึง ที่จริงแล้ว ผมแทบจะไม่ใช่มนุษย์เลย……”เงาสีขาวนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอโบกมือไปมา ราวกับต้องการจะสื่อสารอะไรบางอย่าง แต่หลี่อี้เฟยก็ไม่เข้าใจเลยยืนมองอย่างงงงวยในขณะนั้น กลุ่มคนที่กำลังดูความวุ่นวายข้างๆ ได้ส่งสมุดบันทึกที่มีตัวอักษรเลือนรางให้อย่างเป็นห่วงสมุดโน้ตเล่มนี้ดูเก่าคร่ำครึ มีกลิ่นอายแห่งความตายแผ่ออกมา ดูไม่เหมือนของยุคปัจจุบัน แต่เหมือนเป็นของวิญญาณเหล่านี้ วิญญาณขาวรับสมุดโน้ตมา เขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็ยื่นให้หลี่อี้เฟยดู‘คุณคือเขา พวกคุณหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ’หลี่อี้เฟยอยากจะรับปากกาและสมุดมาเขียนอะไรบางอย่าง แต่ปลายนิ้วของเขากลับทะลุผ่านไป จึงเข้าใจว่าสิ่งของเหล่านี้ไม่ใช่ของโลกมนุษย์เขาหดมือแล้วเอ่ยอย่างจนใจ “เพื่อน คุณจำคนผิดจริงๆ บางทีเราอาจจะแค่หน้าตาเหมือนกัน ไม่ใช่……”ปากกาในมือของเงาสีขาวก็เขียนต่อไปอย่างรวดเร็ว‘คุณมีไฝที่กระดูกสันหลังส่วนล่างชิ้นที่สอง’“อะไรนะ!” หลี่อี้เฟยรีบปิดบริเวณก้น
