่านชีเยี่ยแรงมาก น่าจะไม่มีปัญหา”“คุณต้องการพบวิญญาณเร่ร่อนทำไม?”“ฉัน……ฉันอยากถามบางเรื่อง”“คุณหาผิดแล้ว” หลูเป่าโย่วกล่าวอย่างเรียบเฉย “วิญญาณที่เราพามานี้ เป็นคนละตนกับเมื่อวาน”หลี่อี้เฟยตกใจชั่วครู่ แล้วเพ่งมองอย่างละเอียด เงาสีขาวนี้สูงกว่าวิญญาณเมื่อวานหนึ่งส่วน เมื่อวานเป็นผู้หญิงแต่วันนี้เป็นผู้ชาย“ถ้าคุณต้องการพบวิญญาณตนนั้น ก็ตามเราไปเถอะ” ฟางโม่กล่าวอย่างใจเย็น “เราจะพาเขาไปส่งด้วย”หลี่อี้เฟยเคยได้ยินจากหลินชีเยี่ยว่าเมื่อวานเป็นวิญญาณหญิงสาวเร่ร่อน แต่ไม่รู้เรื่องราวในห้อง 609 เลย เขาคิดว่าเงาสีขาวที่ฟางโม่พามานี้คือคนเมื่อวาน จึงรีบวิ่งมา“งั้น……ก็ได้” หลี่อี้เฟยมองนาฬิกา‘อืม มีเวลาอยู่…’หลี่อี้เฟยเดินตามหลังฟางโม่และหลูเป่าโย่ว ค่อยๆ หายไปที่ปลายถนน……ในเวลาเดียวกัน ที่สถานที่ซ้อมใหญ่งานรับน้อง“พวกเรามาช้าไป หลี่อี้เฟยเหมือนจะซ้อมเสร็จแล้ว” อันชิงอวี๋นั่งรถเข็นค่อยๆ เข้าใกล้เวทีตรงกลาง พูดด้วยความรู้สึกเสียดาย[ไม่เป็นไร ยังไงก็แค่ซ้อมใหญ่ ยังมีรอบการแสดงจริงอยู่] เสียงของเจียงเอ่อร์ไม่ได้ใส่ใจแต่อย่างใดเธอเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้[จริงสิ แล้วเมื่อวานกับวันนี้ตอนกลางวัน คุณกับหลี่อี้เฟยทำอะไรลับๆ ล่อๆ กันในห้องน่ะ]อันชิงอวี๋ยักไหล่ “ปะ……เปล่า กีต้าร์ของเขาเสีบปลั๊กไฟไม่ติด ให้ฉันช่วยซ่อมหน่อย”[คุณซ่อมได้แล้วเหรอ]“ฉันแค่ความสามารถในการคำนวณลดลง
