อาณาเขตสีทองจางๆ ก็แผ่ขยายออกอย่างรวดเร็วเฉินหานถอยหลังไปหลายก้าว เพื่อให้หลินชีเยี่ยมีพื้นที่เพียงพอในการแสดงความสามารถ คนหลังสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ หลับตาลง แสงสีทองสว่างวาบจากปลายนิ้ว!หวืด!ไส้ปากกาพุ่งผ่านอากาศ แต่ไม่ได้บินตรงไปยังแผนที่ กลับกระแทกเข้ากับโคมไฟด้านบนดังปึก จากนั้นก็ลากโค้งยาว แล้วตกลงไปที่จุดใดจุดหนึ่งบนแผนที่ไส้ปากกาเลื่อนไปตามแผนที่ ทิ้งรอยหมึกบนพื้นที่หนึ่ง แล้วตกลงพื้นเสียงดังหลินชีเยี่ยค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปที่จุดนั้น“นี่คือ……” เฉินหานเดินไปข้างหน้า พิจารณาพื้นที่ที่มีรอยหมึกอย่างละเอียด คิ้วขมวดเล็กน้อย“มหาวิทยาลัยซ่างจิง?” หลินชีเยี่ยเปรยออกมาด้วยความประหลาดใจ “บังเอิญจริงๆ”“ไม่ใช่แค่มหาวิทยาลัยซ่างจิง แต่ถนนรอบข้างก็อยู่ในขอบเขตด้วย……แต่ถนนรอบๆ อีกหลายสายก็อยู่ในขอบเขตด้วย… ถ้าเกิด ‘ปาฏิหาริย์’ ขึ้นจริงๆ ขอบเขตก็คงจะลดลงไปมาก”หลินชีเยี่ยมองรอยหมึกบนแผนที่ แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ “วุ่นวายไปทั่ว สุดท้ายก็กลับมาที่จุดเริ่ม……แต่ที่มหาวิทยาลัยซ่างจิง ผมก็ไม่รู้สึกถึงอะไรแปลกๆ เลยนะ บางที ‘ปาฏิหาริย์’ ครั้งนี้อาจจะไม่มีผลก็ได้”“ไม่ว่ายังไง ฉันจะส่งคนไปสำรวจบริเวณมหาวิทยาลัยซ่างจิงก่อน” เฉินหานหมุนตัวเดินออกจากห้องทันที “เรายังมีเวลาอีกสองวันก่อนการรุกรานครั้งต่อไป”เห็นเฉินหานพูดเช่นนั้น หลินชีเยี่ยก็ได้แต่พยักหน้า “ได้ ผมจะกลับไปดูเหมือนกัน”……ครึ่งชั่วโมงต่อมา
