้องในใจจางลงได้บ้าง……ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี”หลี่อี้เฟยดูเหมือนกำลังครุ่นคิดไม่นานเจียงเอ่อร์ก็ถือถ้วยยาร้อนๆ มาที่ข้างตัวอันชิงอวี๋ และให้เขาดื่มจนหมด จากนั้นหลินชีเยี่ยก็ลุกขึ้นกล่าวว่า“เจียงเอ่อร์ เธอเล่นกับเขาต่อเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว ขอไปนอนก่อน”[ได้]“เดี๋ยว ฉันก็ทำได้นะ!” หลี่อี้เฟยยกมือขึ้นอาสา “น้องสาวเจียงเอ่อร์ เธอไปพักผ่อนเถอะ ฉันจะอยู่กับเขาเอง เธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะไม่ทำให้เขาแพ้อย่างราบคาบแน่นอน!”เจียงเอ่อร์มองเขาด้วยสีหน้าประหลาด [ก็ได้……งั้นพวกคุณเล่นกันเถอะ]หลินชีเยี่ยกลับไปนอนในห้อง เจียงเอ่อร์ก็กลับไปนอนในโลงของตน คงเหลือแต่หลี่อี้เฟยกับอันชิงอวี๋สองคนที่กำลังเล่นหมากอย่างจริงจังใต้ต้นไม้“ชิงอวี๋ งั้นฉันเริ่มก่อนนะ” หลี่อี้เฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้มหลี่อี้เฟยอยู่ร่วมกับพวกเขามานาน จึงรู้จักอันชิงอวี๋พอสมควร เมื่อก่อนอันชิงอวี๋ใช้การวิเคราะห์ที่น่ากลัวสามารถฆ่าเขาได้ที่โรงเรียนมัธยมในเมืองชางหนาน จนถึงตอนนี้ยังทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว ขณะนี้ความสามารถในการคำนวณของอันชิงอวี๋ลดลง เขาจึงไม่พลาดโอกาสในการแก้แค้นบนกระดานหมากแน่นอน!“ได้” อันชิงอวี๋ยิ้มอย่างเขินอายหลี่อี้เฟยวางหมากลงบนกระดานด้วยความมั่นใจ อันชิงอวี๋ก็วางตามทันทีเวลาค่อยๆ ผ่านไป รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่อี้เฟยค่อยๆ จางหาย จนกระทั่งหน้าผากเริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นอย่างหนาแน่น“นายแพ้แล้ว” อันชิงอวี๋วางหมากตัวสุดท้ายลงอย่างสงบ
