พร้อมกับยิ้มกล่าว“นี่… นายป่วยจริงๆ เหรอ?”หลี่อี้เฟยมองกระดานหมากด้วยความไม่เชื่อ“ไม่ใช่ว่าฉันไม่ได้ป่วย… แต่นายอ่อนหัดเกินไป” อันชิงอวี๋อดไม่ได้ที่จะพูด “ระดับของนาย ยังแพ้เจียงเอ่อร์ที่เล่นกับฉันด้วยระดับนักเรียนประถมซะอีก……”หลี่อี้เฟย “……”หลี่อี้เฟยส่ายหน้าด้วยความหงุดหงิด “ก็ได้……ดูเหมือนว่าฉันจะไม่เก่งเรื่องพวกนี้จริงๆ ฉันกลับไปซ้อมกีตาร์ดีกว่า……”“ซ้อมกีตาร์?”“ใช่ อีกสองวันฉันจะไปแสดงในงานรับน้อง” หลี่อี้เฟยพูดด้วยความมั่นใจ “ไม่ใช่ว่าฉันจะโม้ แต่ฉันเล่นกีตาร์ร้องเพลงข้างถนนแปปเดียว ก็มีสาวๆ มาขอแอดวีแชตฉันเป็นสามสิบคน ฉัน……”ขณะที่หลี่อี้เฟยกำลังคุยโวโอ้อวดไม่หยุด อันชิงอวี๋ก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด…“หลี่อี้เฟย ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม?” อันชิงอวี๋โพล่งขึ้น“ให้ฉันช่วยเหรอ? บอกมาเลย! ถ้าช่วยได้ ฉันช่วยแน่นอน!”อันชิงอวี๋หยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง“ฉันอยากเรียนกีตาร์”
