เปิ้ล ราวกับหิมะสีทองที่กำลังเต้นรำท่ามกลางเสียงเพลง ปลิวปลิดลงบนไหล่ของเธอและเขาเฉาเยวียนถือกล่องดำใบหนึ่ง ยิ้มมองดวงตาของหลู่เมิ่งเหล่ย“……ให้อภัยฉันที่ถอนตัวไม่ขึ้น อาจจะเผลอมองเธอแวบหนึ่ง แม้แต่การวิ่งร้อยเมตรก็ต้องหยุดลง เสียดายที่เทคโนโลยียังไม่ก้าวหน้าพอที่จะย้อนเวลากลับไปอยู่กับเธอตั้งแต่เด็ก……”ท่ามกลางเสียงเพลงและเสียงดนตรี หลู่เมิ่งเหล่ยตะลึงไปครู่หนึ่ง แก้มของเธอแดงขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ พูดติดอ่างว่า“เฉา เฉาเยวียน……นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”“ผมทำธุระเสร็จแล้วก็กลับมา แล้วไปที่ชมรมเคนโด พวกเขาบอกว่ารุ่นพี่ออกไปก่อนแล้ว ผมเลยเดินตามมา”เฉาเยวียนยื่นมือออกไปหยิบใบเมเปิ้ลออกจากผมของหลู่เมิ่งเหล่ยอย่างเบามือ แล้วกล่าวว่า“ยังจะไปฝึกเคนโดอยู่ไหมครับ?”“ไปสิ!!”
