สมอ แต่ก็จะมีดวงดาวส่องประกายออกมา นี่คือการพรรณนาถึงดวงตาของเธอ…หลี่อี้เฟยเห็นเหล่าสาวๆ มาห้อมล้อมมากขึ้น มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย นิ้วที่ดีดสายกีตาร์ก็เริ่มพริ้วไหวขึ้น เสียงเพลงที่ไพเราะก็ทำให้ผู้คนส่งเสียงฮือฮาออกมาชายหนุ่มที่ถูกสิงเบียดฝ่าฝูงชนมา ยืนอยู่ข้างหน้าสุด มองไปที่หลี่อี้เฟยที่กำลังเล่นกีตาร์อยู่ใต้ต้นเมเปิล ในหัวของเขาราวกับมีสองร่างที่ซ้อนทับกัน ดวงตาเริ่มแดงก่ำนอกฝูงชน หลู่เมิ่งเหล่ยแบกกระเป๋าดาบไม้ไผ่ เดินมาจากข้างทางอย่างใจลอย เธอมองไปทางหลี่อี้เฟย แล้วรีบเบนสายตาออกไปฝีเท้าของเธอค่อยๆ ช้าลง“……นุ่มนวล ไม่แข็งกระด้าง อยากจะลูบเบาๆ นี่คือคำบรรยายฝ่ามือของเธอ……”เมื่อเนื้อเพลงนี้ตกกระทบหูหลู่เมิ่งเหล่ย ฝีเท้าของเธอก็หยุดลงทันที ในหัวของเธอไม่รู้ทำไมถึงนึกถึงฝ่ามือที่อบอุ่นและหยาบกร้านที่อยู่ในมือของเธอเมื่อคืนนี้ เสียงเพลงที่ไพเราะทำให้เธอมองลงไปยังฝ่ามือของตัวเองอย่างเหม่อลอย ภาพใบหน้าคมคายและแผ่นหลังที่เดินออกจากสนามฝึกซ้อมอย่างแน่วแน่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า‘หรือว่าฉันคิดมากไปเอง…’‘ฉันอายุขนาดนี้ แถมยังเพิ่งหย่า ใครจะมาชอบฉันกัน’หลู่เมิ่งเหล่ยยิ้มเยาะตัวเอง กำลังจะเดินจากไป เสียงที่คุ้นเคยก็ดังมาจากข้างหลัง“ดูเหมือนว่ารุ่นพี่จะไม่ชอบดนตรีสักเท่าไหร่?”ร่างของหลู่เมิ่งเหล่ยสั่นสะท้าน เธอหันกลับไปมอง ใบหน้าที่ยังอยู่ในความคิดเมื่อครู่ ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว!สายลมพัดผ่านยอดใบเม
