ึกษารอบๆ ทำให้ทุกคนหันไปมองเขาโดยไม่รู้ตัว“หลี่อี้เฟย?” อันชิงอวี๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็นกำลังพักผ่อนในมหาวิทยาลัย เห็นร่างที่กำลังเล่นกีตาร์อยู่ใต้ต้นไม้เสียงของเจียงเอ่อร์ดังมาจากหูฟังด้วยความประหลาดใจ [เขาเล่นกีตาร์เป็นด้วยเหรอ?]อันชิงอวี๋กะพริบตา “ฉันจำเขาได้ ตอนนั้นที่โรงเรียนมัธยมเมืองชางหนาน เขาได้อันดับหนึ่งในการประกวดนักร้องยอดเยี่ยมของโรงเรียนเรา”[ร้องเพราะใช้ได้เลยนะ]“ไปกันเถอะ ไปดูใกล้ๆ”เสียงเพลงของหลี่อี้เฟยราวกับมีมนต์สะกด นักศึกษาที่เดินผ่านต่างหันมามอง หลี่อี้เฟยเป็นสมาชิกทีมบาสเกตบอล รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาก็ดีอยู่แล้ว ขณะนี้ภายใต้เสียงเพลง เสน่ห์ของเขายิ่งพุ่งสูงขึ้น ดึงดูดความสนใจจากนักศึกษาหญิงรอบข้างชายหนุ่มที่ถูกวิญญาณสิงสถิตมองไปที่หลี่อี้เฟยด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ราวกับกำลังระลึกถึงบางสิ่งริมฝีปากของเขาเม้มแน่น ปลายนิ้วเผลอไปลูบผมข้างหู ขยับเท้าด้วยความสับสน แล้วรวบรวมความกล้าเดินไปทางหลี่อี้เฟย“ระวัง เป้าหมายลดความระมัดระวังตัวลง เดินไปทางนักร้องชายที่ริมทะเลสาบแล้ว” หลี่เจินเจินเห็นว่าความเร็วของเขาช้าลง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เก็บศรกามเทพไว้ แล้วพูดผ่านเครื่องมือสื่อสาร[พวกเรามาถึงแล้ว] เสียงของฟางโม่ดังขึ้นตามมา [ระวังด้วย คราวนี้อย่าให้เขาหลบหนีไปอีก]สมาชิกหน่วยพิเศาสำรองปะปนอยู่ในกลุ่มนักศึกษาที่มามุงดู ค่อยๆ เข้าใกล้ชายหนุ่มที่ถูกสิงร่าง“ถึงจะกระพริบอยู่เ
