อออก เธอชี้ไปยังทิศทางหนึ่งพร้อมกับพูดเสียงเบา เหมือนกลัวว่าจะปลุกอะไรบางอย่างในความมืดเฉาเยวียนเดินตามทิศทางที่เธอชี้ ไปยังผนังของห้องโถง นิ้วคลำหาอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พบตำแหน่งสวิตช์แป๊ะ!กดสวิตช์แล้ว แต่ไฟก็ไม่ติด ทั้งอาคารเรียนยังคงมืดมิดเช่นเดิม“อ้าว?” เฉาเยวียนเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ “ไฟเสียเหรอ?”“ไม่น่าจะนะ… ตอนที่ฉันผ่านมาตอนหนึ่งทุ่ม ไฟที่นี่ยังติดอยู่เลย” ในความมืด ใบหน้าของหลู่เมิ่งเหล่ยยิ่งซีดลง“หรือว่า… เรากลับออกไปกันเถอะ”“ไม่ต้องกังวล มีผมอยู่จะไม่เป็นไร” เฉาเยวียนเอ่ยอย่างสงบ แม้น้ำเสียงจะไม่ดัง แต่มีพลังบางอย่างที่ทำให้หัวใจที่เต้นแรงของหลู่เมิ่งเหล่ยสงบลงเฉาเยวียนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดไฟฉาย แสงสีขาวส่องสว่างบริเวณหน้าคนทั้งสอง“คุณก็เปิดไฟฉายโทรศัพท์ด้วยสิ”“ฉัน……โทรศัพท์ของฉันอยู่ในกระเป๋า ถูกแมวคาบไป”เฉาเยวียนถอนหายใจ “ใช้อันนี้ก็พอแล้ว……คุณเห็นแมวตัวนั้นขึ้นไปชั้นไหน?”“ชั้นหก” หลู่เมิ่งเหล่ยชะงัก “ก็คือ……ชั้นในตำนาน”“มีลิฟต์ที่ขึ้นไปชั้นนั้นไหมครับ?”“มี”ภายใต้การนำทางของหลู่เมิ่งเหล่ย เฉาเยวียนพบตำแหน่งลิฟต์ตรงไปชั้นหก แต่เช่นเดียวกับไฟ ลิฟต์นี้ดูเหมือนจะใช้การไม่ได้ ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ“ไฟน่าจะดับทั้งโซนนี้……จำไว้ให้ดีว่าต้องเดินตามผมอย่างใกล้ชิด ผมไปทางไหน คุณก็ต้องไปทางนั้น” เฉาเยวียนถือไฟฉาย กล่าวอย่างจริงจังตำนานสยองขวัญ ไฟดับโดยไม
