่ทราบสาเหตุ ความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด… สิ่งเหล่านี้กัดกินความกล้าหาญของหลู่เมิ่งเหล่ย แม้เธอจะมีบุคลิกที่เข้มแข็ง แต่ก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง มีความกลัวตามธรรมชาติต่อสิ่งเหล่านี้ เมื่อเห็นเฉาเยวียนก้าวเดิน เธอก็ยื่นมือออกไปจับแขนเขาโดยไม่รู้ตัวรู้สึกถึงสัมผัสที่นุ่มนวลจากมือ เฉาเยวียนตัวสั่นเล็กน้อย จากนั้นก็แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นและเดินต่อไป ในความมืด มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้น…………“เขากำลังแอบยิ้ม”ในความมืดบางส่วนของห้องโถง ร่างของพวกหลินชีเยี่ยค่อยๆ ปรากฏขึ้น เขามองไปยังทิศทางที่คนทั้งสองเดินจากไป แล้วเอ่ยเสียงเบา“ผลกระทบของความไม่รู้และความกลัว ช่างเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาทางอารมณ์ได้ดีจริงๆ” อันชิงอวี๋กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ชีเยี่ย นายรู้เรื่องตำนานของอาคารเรียนนี้มาก่อนเหรอ?”“วันที่ฉันมาที่นี่วันแรก ได้ยินเพื่อนเล่า ไม่คิดว่าจะได้ใช้ประโยชน์ในวันนี้”“นายว่า เฉาเยวียนรู้มั้ยว่าพวกเรากำลังช่วยเขา?”“น่าจะพอรู้ตัวบ้าง ตอนที่เจียงเอ่อร์เข้าสิงแมวดำเพื่อแย่งกระเป๋า ดูเหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญมากเกินไป……”[ฉันตัดไฟทั้งหมดแล้ว ต่อไปจะทำยังไงดี?] เงาร่างของเจียงเอ่อร์ปรากฏผ่านผนังกำแพง เสียงดังออกมาจากหูฟังบลูทูธ“เธอเอากระเป๋าไปไว้ที่ไหน?”[ลิ้นชักโต๊ะตัวที่สองทางขวามือ แถวสุดท้าย ห้อง 609]“ดีมาก” หลินชีเยี่ยเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ “ว่าแต่ เธอไปที่ห้องเรียนนั้น เห็นอะไรแปลกๆ บ้างไหม?”เจียงเอ
