นทีเฉาเยวียนยืนอยู่กับที่ มองตามเงาแมวที่กำลังจากไปด้วยสีหน้าสงสัย เขามองไปรอบๆ แล้วก็วิ่งตามหลู่เมิ่งเหล่ยไปความเร็วของหลู่เมิ่งเหล่ย แม้จะไม่ช้า แต่เมื่อเทียบกับแมวที่ว่องไวและคล่องแคล่ว ก็ยังช้าเกินไป เธอวิ่งตามแมวดำตัวนั้นไปจนถึงด้านล่างของอาคารเรียนที่มืดมิด เห็นเงาดำวูบหนึ่งแล้วปีนขึ้นไปตามท่อข้างกำแพงภายนอกไปยังชั้นหก และหายไปหลังหน้าต่างหลู่เมิ่งเหล่ยยืนหอบหายใจอยู่ด้านล่างอาคารเรียน กำลังจะวิ่งเข้าไป แต่กลับหยุดชะงักเธอมองอาคารเรียนตรงหน้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ราวกับนึกอะไรบางอย่างได้ แล้วพึมพำกับตัวเอง “แย่แล้วอาคารนี้มัน……”
