ของเฉาเยวียนฉายความผิดหวัง“รุ่นน้องเฉาเยวียน นายพักอยู่นอกมหาวิทยาลัยใช่มั้ย?” หลู่เมิ่งเหล่ยพูดขึ้นราวกับนึกอะไรได้“ครับ” เฉาเยวียนพยักหน้าเล็กน้อย “ออกจากประตูมหาวิทยาลัยไปทางเดียวกับหอพักของคุณ ผมไปส่งคุณกลับก็ได้”“อ้าว……ทางเดียวกันเหรอ?”“ไม่ใช่เหรอ? ยังไงก็ออกกำลังกายมาเหนื่อยๆ แล้ว อยากจะเดินเล่นด้วย”“……โอเค” หลู่เมิ่งเหล่ยมองเฉาเยวียนอย่างสงสัย สีหน้าดูแปลกๆหลู่เมิ่งเหล่ยกับเฉาเยวียนเดินเคียงข้างกันบนทางเล็กๆ ไม่มีใครพูดอะไร ใต้แสงไฟสลัว เงาของทั้งคู่ทับซ้อนกันบรรยากาศเงียบงันไปอย่างประหลาด……ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร หลู่เมิ่งเหล่ยก็กัดฟันแน่น แล้วเอ่ยขึ้นมาก่อน“รุ่นน้องเฉาเยวียน”“หืม?”“รุ่นพี่เคยหย่าร้างมาแล้ว นายรู้ใช่ไหม?”“รู้ครับ”เฉาเยวียนพยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว ทำให้หลู่เมิ่งเหล่ยตะลึงไปชั่วครู่ เธอมองเขาด้วยสายตาซับซ้อน “นาย……เฮ้อรู้ก็ดีแล้ว”ทั้งสองจมอยู่ในความเงียบอีกครั้งเมี้ยว!!ในขณะนั้น เงาตัวเล็กๆ ที่น่ารักวิ่งพรวดออกมาจากทางเดินข้างๆ งับกระเป๋าใบเล็กที่หลู่เมิ่งเหล่ยถือไว้ แล้วฉุดกระชากออกไป!แมวตัวนี้ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป หลู่เมิ่งเหล่ยยังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอหันไปมองด้วยความตกใจ เห็นแมวดำกำลังคาบกระเป๋าของเธอ ยืนอยู่ริมแปลงดอกไม้ แล้วพุ่งเข้าสู่ความมืดของอาคารเรียนอย่างคล่องแคล่ว“กระเป๋าของฉัน……” หลู่เมิ่งเหล่ยร้องอย่างกระวนกระวายใจ แล้วรีบวิ่งตามไปทั
