”กิลกาเมชมองดูเยลันเดอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไรมาก เพียงแค่โบกมือสลายดาบยาวแล้วหมุนตัวเดินตรงไปที่ห้องพักของตัวเองเยลันเดยังคงยืนยิ้มอยู่ที่เดิม ไม่พูดอะไรสักคำ“ใครช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม ที่นี่เกิดอะไรขึ้น?” หลินชีเยี่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเฮยถงเดินเข้ามาอย่างนอบน้อมแล้วเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง หลินชีเยี่ยหันศีรษะเล็กน้อย มองไปทางอาจูที่ถูกพาตัวเข้าห้องรักษา ขมวดคิ้วเล็กน้อย“อาจู”เขาเดินเข้าไปใกล้ ใช้พลังจิตตรวจดูอาการบาดเจ็บของอาจูอย่างละเอียดอาการบาดเจ็บของอาจูไม่หนักมาก นอกจากกระดูกหน้าอกที่ร้าวไปบ้างแล้ว ก็มีเพียงรอยถลอกตื้นๆ บนผิวหนังจากเศษชิ้นส่วนที่แตก อาการบาดเจ็บขนาดนี้สำหรับสิ่งลี้ลับ อย่างเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร สามารถรักษาตัวเองได้อย่างรวดเร็ว“ผู้อำนวยการ……” อาจูนอนอยู่บนเตียง เม้มริมฝีปากเบาๆ ดวงตาแดงเรื่อ “ผม……ผมดูแลโรงพยาบาลได้ไม่ดี…หัวหน้าหลี่เพิ่งออกไปไม่กี่วัน โรงพยาบาลก็เกิดเรื่องแล้ว… ผมไร้ประโยชน์มากใช่ไหม?”หลินชีเยี่ยลูบศีรษะเขาเบาๆ พูดว่า “ฉันรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว ไม่ใช่ความผิดของนาย เรื่องนี้ฉันจะจัดการเองนายพักผ่อนให้ดีก็พอ”อาจูพยักหน้าอย่างว่าง่ายหลินชีเยี่ยเดินออกจากห้องปฐมพยาบาล เดินตรงไปหาเยลันเดด้วยสีหน้ามืดครึ้มเยลันเดยืนอยู่หน้าซากปรักหักพัง มองเขาด้วยสีหน้าอ่อนโยน บนร่างกายไม่มีร่องรอยการต่อสู้แม้แต่น้อย ราวกับว่าการโจมตีของกิลกาเมชเ
