มื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น“ทำไมคุณถึงลงมือทำร้ายเขา?” หลินชีเยี่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า”“ผมถามว่า ทำไมคุณถึงลงมือทำร้ายเขา?!”หลินชีเยี่ยไม่รอให้เยลันเดพูดจบ พุ่งไปอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย มือข้างหนึ่งฉวยไปที่ไหล่ของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า!ปัง!มือของหลินชีเยี่ยสัมผัสถูกร่างของเยลันเดเกิดเสียงเบาๆ แต่แรงผลักอันน่าสะพรึงกลัวที่คาดไว้กลับไม่ปรากฏหลินชีเยี่ยชะงักงัน รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างหลังจากฟังคำบรรยายของเฮยถง เขาคิดว่าแรงผลักนั้นเป็นการปล่อยออกมาโดยอัตโนมัติของเยลันเดจึงลงมือทดสอบ แต่ทำไมตอนที่มือของเขาแตะต้องตัวเยลันเดกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย?เยลันเดมองดูหลินชีเยี่ยที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร“คุณตั้งใจทำใช่ไหม?” หลินชีเยี่ยราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาหรี่ลงเป็นรูปโค้งฉายแววอันตราย เหมือนราชสีห์ที่กำลังโกรธจัด จ้องมองศัตรูที่บุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของตน“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า” สีหน้าของเยลันเดไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยหน้าอกของหลินชีเยี่ยกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย เขาบังคับตัวเองให้สงบลง สมองทำงานอย่างรวดเร็วหลังจากผ่านไปพักใหญ่ เขาก็ปล่อยมือจากไหล่ของเยลันเดแล้วค่อยๆ เอ่ยปาก“ผมรู้ว่าสภาพจิตของคุณมีปัญหา แต่ไม่ว่าจะยังไง การทำร้ายคนอื่นก็ต้องรับผิดชอบ ครั้งนี้เป็นความผิดครั้งแรกของคุณ ผมจะไม่ซักไซ้ไล่เลียงมาก……ตั้งแต่วันนี้ให้กักบริเวณในห้องพักสาม
