วัน”“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า”หลินชีเยี่ยไม่ได้ตอบอะไร เขาพาเยลันเดกลับห้องพักของตัวเอง ค่อยๆ ปิดประตูห้อง อีกฝ่ายไม่ได้ต่อต้านแม้แต่น้อย กลับกัน จนกระทั่งประตูปิดสนิท เขายังคงยิ้มให้หลินชีเยี่ยแต่รอยยิ้มนั้นในสายตาของหลินชีเยี่ยตอนนี้ เหมือนปริศนาที่ไขไม่ออกเขา……กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?หรือพูดอีกอย่างคือ เขากำลังคิดด้วยวิธีปกติอยู่หรือเปล่า?แรงผลักเมื่อครู่นี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของอาการป่วยของเขาหรือไม่?หลินชีเยี่ยเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องพักชั้นสอง คิดทบทวนไม่หยุด ในตอนนั้นเอง สายตาเขาเหลือบไปเห็นห้องของกิลกาเมช หลังจากลังเลครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจผลักประตูเข้าไป“คุณเป็นยังไงบ้าง?” หลินชีเยี่ยเห็นกิลกาเมชยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างคนเดียว จึงถามขึ้น“อืม” กิลกาเมชพยักหน้าเบาๆ “ไอ้หมอนั่น มิได้โต้ตอบเลยสักนิด……”“เรื่องนี้คุณคิดยังไง?”กิลกาเมชไม่ได้ตอบทันที เขายืนนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก“เขาไม่ปกติ”“ไม่ปกติตรงไหน?”“การโจมตีของข้าที่กระทบตัวเขาไม่เกิดผลอะไรเลย” กิลกาเมชพูดอย่างงุนงง“แม้ว่าข้าจะมิได้ใช้พลังเต็มที่ แต่ถ้าเป็นการต่อสู้จริง แม้แต่เจ้าลิงนั่นยังรับมือได้ยาก แล้วเขาทำอย่างไร ถึงสามารถเพิกเฉยต่อพลังของข้าได้อย่างสมบูรณ์?”
