“ฉันถามหน่อย พวกนายเป็นอะไรกัน? ทั้งเช้าแล้ว ยังดึงนักศึกษาใหม่เข้ามาไม่ได้สักคนเลยเหรอ?!”หญิงสาวในชุดเคนโดสีน้ำเงินเข้ม ผมหางม้ายาว ยืนอยู่กลางเต็นท์รับสมัครชมรมเคนโด มองดูนักศึกษาชายที่ก้มหน้างุดอยู่ตรงหน้าพลางเอ่ยปากอย่างหงุดหงิดเธอตัวไม่สูงนัก แต่แววตาเปี่ยมไปด้วยความองอาจ ดูแก่กว่านักศึกษาทั่วไปเล็กน้อย นอกจากอายุแล้ว……ยังมีรูปร่างที่อวบอิ่มที่แม้แต่ชุดเคนโดเรียบๆ ก็ไม่อาจปิดบังได้พวกนักศึกษาชายในชุดเคนโดแบบเดียวกัน ก้มหน้าพูดอย่างหมดกำลังใจ“รุ่นพี่เมิ่งเหล่ย……มันไม่ใช่ความผิดพวกเราจริงๆ นะครับ พวกเราแจกใบปลิวหมดแล้ว แต่ก็ไม่มีใครมา”“ใช่ครับ จริงๆ มีคนสนใจชมรมเคนโดเยอะอยู่ แต่พอฟังตารางการฝึกประจำวันแล้ว ก็เผ่นหนีกันหมด”“ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่ตื่นตีห้าแล้วต้องวิ่งห้ากิโลทุกเช้า แค่นี้นักศึกษาสมัยนี้ก็ทนไม่ไหวแล้วครับ……”“ทุกคนมาเรียนที่มหาวิทยาลัยซ่างจิง ไม่ได้มาเป็นหน่วยรบพิเศษนี่ครับ”“……”ฟังเสียงบ่นต่อเนื่องจากพวกนักศึกษาชายตรงหน้า หลู่เมิ่งเหล่ยจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดเสียงเข้ม “พวกนายหมายความว่า……ที่เราหาสมาชิกใหม่ไม่ได้ เป็นเพราะตารางฝึกประจำวันที่ฉันวางไว้ไม่สมเหตุสมผลงั้นเหรอ?”เมื่อน้ำเสียงของหลู่เมิ่งเหล่ยเลยเริ่มแฝงความดุดัน สมาชิกชมรมเคนโดก็ถอยกรูด ส่ายหัวราวกับตุ๊กตาล้มลุก“ไม่ๆๆๆๆ”“ฮึ แค่นี้ยังทนไม่ได้ นักศึกษาสมัยนี้อ่อนแอๆ เอาแต่ก้มหน้าเรียนกับเล่นเกม ถ้าเป็นแบบนี้ต่
