งียบเหงาอีกครั้ง“อ่อนแอจริงๆ” หลู่เมิ่งเหล่ยเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วด้วยสีหน้าหม่นหมองถ้าหากหาสมาชิกใหม่ไม่ได้ เธอจะไปรายงานกับอาจารย์ที่ปรึกษาได้ยังไง?ในขณะที่หลู่เมิ่งเหล่ยกำลังรู้สึกท้อแท้ ร่างของชายคนหนึ่งก็เดินผ่านหน้าเธอไปอย่างช้าๆ เขาเป็นชายที่มีรูปร่างได้สัดส่วน แม้จะไม่มีกล้ามเนื้อแบบนักเพาะกาย แต่กลับให้ความรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก กิริยาท่าทางมีกลิ่นอายของทหารอยู่เล็กน้อย“น้องคะ!” หลู่เมิ่งเหล่ยตาเป็นประกาย รีบยื่นมือไปคว้าข้อมือของชายคนนั้นทันทีชายคนนั้นค่อยๆ หันหน้ามา ใบหน้าที่เย็นชาปรากฏต่อหน้าเธอ เส้นสายบนใบหน้าที่คมเข้มผสานกับทรงผมสั้นที่ดูสะอาดตา ทำให้เขาดูมีความดุดันบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ลักษณะแบบนี้ หลู่เมิ่งเหล่ยเคยเห็นแค่ที่คุณปู่ของเธอเท่านั้น……แต่ในตอนนั้นคุณปู่ของเธอเป็นหนึ่งในนายพลที่หายากของต้าเซี่ย!“มีอะไรเหรอครับ?” เฉาเยวียนถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำหลู่เมิ่งเหล่ยจ้องมองใบหน้าของเฉาเยวียนอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าก็เผยรอยยิ้มด้วยความดีใจ!แขนที่แข็งแรง บุคลิกที่ดุดัน!นี่มันต้นกล้าที่ดีของชมรมเคนโดชัดๆ!“น้องสนใจชมรมเคนโดไหมคะ?!” หลู่เมิ่งเหล่ยชี้ไปที่เต็นท์และป้ายที่อยู่ไกลออกไป ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังเฉาเยวียนมองแขนที่ถูกเธอจับไว้ สีหน้าดูแปลกพิกล “ผมไม่สนใจชมรม……”“เอ๊ะ! ลองดูก่อนสิ แล้วน้องต้องสนใจแน่นอน จริงๆ นะ!”หลู่เมิ่งเหล่ยจับต้นกล้าๆ มาไ
