มาหาหลินชีเยี่ย “ตอนที่พวกนายลาออกจากโรงเรียนพร้อมกับเหล่าหลี่ ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอพวกนายอีกแล้ว……ช่วงหลายปีมานี้ พวกนายไปไหนมา?”หลินชีเยี่ยสบตากับหลี่อี้เฟยแล้วยิ้ม “ตอนนั้นฉันไปรักษาตาที่โรงพยาบาลชั้นนำ หลังหายดีก็ย้ายโรงเรียนไปเรียนซ้ำชั้น ส่วนหลี่อี้เฟยเข้ากองทัพเลย เพิ่งออกมาปีนี้”จางหยางพยักหน้าอย่างเข้าใจ “มิน่าล่ะ……งั้นพวกนายก็เป็นนักศึกษาปีหนึ่ง?”“ใช่”“ฮ่าฮ่า งั้นต้องเรียกฉันว่ารุ่นพี่แล้วสิ” จางหยางตบอกยิ้มกว้าง “ฉันปีสามแล้ว เรียนกฎหมาย พวกนายเพิ่งมาที่นี่มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามฉันได้เลย ฉันรู้ทุกอย่างในมหาวิทยาลัยซ่างจิง!”หลินชีเยี่ยมองใบหน้าคุ้นเคยนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลายหลายปีมานี้ จางหยางไม่เปลี่ยนไปเลย ยังคงมีนิสัยตรงไปตรงมาและกระตือรือร้น คล้ายกับหลี่อี้เฟยตอนมัธยมปลาย สองคนนี้สนิทกันมาก ส่วนหลินชีเยี่ยเข้าโรงเรียนมัธยมที่หกเมืองชางหนานได้ไม่นานก็เข้าร่วมหน่วยพิทักษ์ราตรีเลยไม่ค่อยสนิทกับอีกฝ่ายเท่าไหร่“ฉันเลิกเรียนพอดี ฉันจะพาพวกนายตะลอนเที่ยวที่นี่เอง!”หลังจากทักทายกันพักหนึ่งและแลกไอดีกัน จางหยางก็โบกมือ นำทั้งสองคนเที่ยวชมมหาวิทยาลัยอีกด้านหนึ่งเฉาเยวียนล้วงมือในกระเป๋า เดินช้าๆ ผ่านชมรมต่างๆ ดูเหมือนจะเบื่อหน่ายไม่รู้ว่าเพราะหน้าตาดุเกินไปหรือเปล่า นักศึกษาที่กำลังแจกใบปลิวเห็นเฉาเยวียนแล้วก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นไม่ก็เดินหลบโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้เฉาเยวียนจะเดินวนใ
