ีกว่าที่ที่พวกเราเคยอยู่”หลินชีเยี่ยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ช่วยขอบคุณผู้บัญชาการจั่วแทนพวกเราด้วยนะครับ”“ผู้บัญชาการจั่วบอกว่า บ้านหลังนี้ไม่ได้อยู่ในการถือครองของหน่วยพิทักษ์ราตรี ดังนั้นจึงต้องคิดเป็นค่าเช่า โดยหักจากเงินเดือนของหัวหน้าหลิน”หลินชีเยี่ย “……”“ทุกท่านเข้าไปดูกันก่อนนะ” เจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนเห็นรอยยิ้มของหลินชีเยี่ยแข็งค้างอยู่บนใบหน้า จึงกระแอมเบาๆ แล้วใช้กุญแจเปิดประตูบ้านประตูบ้านที่เก่าคร่ำครึส่งเสียงดังลั่น ลานบ้านกว้างขวางที่ถูกปกคลุมด้วยใบไม้ร่วงปรากฏอยู่ในสายตาของทุกคนบ้านหลังนี้ใหญ่จริงๆ มีทั้งหมดหกห้อง รูปลักษณ์ภายนอกเรียบง่ายแต่สง่างาม เข้ากับทิวทัศน์ใบเมเปิ้ลโดยรอบดูเหมือนที่พำนักของนักพรตที่หลีกหนีจากโลก มีบ่อน้ำตั้งอยู่กลางลานบ้าน บนผิวน้ำมีใบไม้ร่วงลอยอยู่หนาทึบ ดูเหมือนไม่มีใครมาดูแลนานแล้วอันชิงอวี๋นั่งอยู่บนรถเข็น ค่อยๆ เคลื่อนไปยังกลางลานบ้าน เขามองสำรวจบ้านหลังนี้ด้วยความสนใจ แต่เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นต้นเมเปิ้ลที่มุมบ้านและโต๊ะหินเรียบๆ ใต้ต้นไม้นั้น เขาก็ชะงักงันเจียงเอ่อร์ที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของเขา จึงถามด้วยความสงสัย [เป็นอะไรไป?]อันชิงอวี๋กวาดตามองบ้านหลังนี้ทีละนิด สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นซับซ้อนขึ้น……“เปล่า ไม่มีอะไร”“ที่นี่ถูกทิ้งร้างมานาน เลยดูรกๆ หน่อย แต่ถ้าจัดการทำความสะอาดสักหน่อย ทิวทัศน์ก็สวยทีเดียว” เจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับส
