เจ็บ?หลินชีเยี่ยชะงัก รีบยกเลิก [พิภพเทพ]เมื่ออาณาเขตสีทองจางหายไป ร่างของอันชิงอวี๋ก็ผ่อนคลายลง เม็ดเหงื่อไหลลงมาจากขมับ ใบหน้าดูซูบซีดกว่าเดิม“เจ็บ? ทำไมถึงเจ็บล่ะ?” ดวงตาของหลินชีเยี่ยเต็มไปด้วยความสงสัย[พิภพเทพ] ไม่มีพลังโจมตี ถึงแม้จะรักษาอาการป่วยของอันชิงอวี๋ไม่ได้ แต่ก็ไม่ควรทำให้เกิดความเจ็บปวดอันชิงอวี๋ส่ายหน้า “ไม่รู้เหมือนกัน แค่รู้สึกปวดหัว……”“อาการดีขึ้นบ้างไหม?”“เหมือนจะไม่”หลินชีเยี่ยเห็นดังนั้นจึงถอนหายใจอย่างจนปัญญา……ดูเหมือนว่า [พิภพเทพ] ก็ใช้ไม่ได้ผล……ลองทุกวิถีทางแล้ว เขาก็หมดหนทางจริงๆ“คงต้องรอให้เทียนจุนทั้งสามกลับมาจากหมอกก่อน แล้วค่อยถามพวกเขาดู”หลินชีเยี่ยมองไปที่ขอบฟ้า ไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ในหมอกเป็นอย่างไร……ดวงจันทร์บนพื้นดินสีเทาขาวขรุขระ ร่างของมิคาเอลยืนนิ่งราวกับรูปปั้นอยู่กลางหลุมอุกกาบาตขนาดมหึมาทันใดนั้น ราวกับรับรู้บางสิ่ง พระองค์เงยหน้ามองไปยังที่ไกลๆโลกที่ปกคลุมด้วยหมอกสีเทาค่อยๆ เคลื่อนผ่านท้องฟ้าเหนือดวงจันทร์ แสงอาทิตย์ส่องสว่างตามขอบโลก รัศมีรุ่งอรุณสาดส่องลงบนพื้นดินแห้งแล้ง ร่างของนักพรตสามคนค่อยๆ เดินออกมาอย่างไม่เร่งรีบมิคาเอลเห็นภาพนั้นแล้ว สีหน้าแสดงความประหลาดใจ“นี่เป็นครั้งแรกที่เทียนจุนทั้งสามแห่งต้าเซี่ยมาปรากฏตัวพร้อมกันบนดวงจันทร์” มือที่ถือดาบศักดิ์สิทธิ์สีทองของมิคาเอลไม่ได้คลายออก พระองค์มองไปยังทิศทางที่นักพรตเดินมา เสียง
