อันชิงอวี๋ใช้มือยันตัวขึ้น นั่งพิงผนังประตูห้องถูกผลักเปิด ในห้องรับแขกที่สว่างไสว เฉาเยวียนเข็นรถเข็นสีดำขนาดใหญ่เข้ามาในห้องของอันชิงอวี๋พร้อมรอยยิ้ม“ชิงอวี๋ นายดูสิว่าฉันเอาอะไรมาให้?” เฉาเยวียนตบพนักพิงรถเข็น พูดอย่างตื่นเต้น “รถเข็นรบรุ่นพิเศษผลิตโดยฝ่ายสนับสนุนของหน่วยพิทักษ์ราตรีขับเคลื่อนด้วยพลังจิตความเร็วสูงสุด 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง มีแบตเตอรี่สำรองติดตั้งด้านหลัง ถ้าพลังจิตหมด ใช้ไฟฟ้าวิ่งได้อีกสองชั่วโมง! มีมันแล้ว ถึงนายจะเดินเองไม่ได้ ก็นั่งรถเข็นไล่ตามรถไฟความเร็วสูงได้!เมื่อคืนฉันให้พวกเขาดัดแปลงมาแล้ว ถึงมันจะใหญ่ แต่ก็แข็งแรงมาก ถึงจะแบกทั้งนายและโลงศพของเจียงเอ่อร์ก็ไม่มีผลต่อความเร็วเลย ใต้ที่นั่งมีสายรัดพิเศษ ช่วยล็อคโลงศพไว้กับรถเข็นได้ จะได้ไม่หล่นระหว่างวิ่งด้วยความเร็วสูงนอกจากนี้ ยังมีร่มชูชีพสามชุด อุปกรณ์ตรวจจับความร้อน และเชือกปีนเขาอัตโนมัติ……”อันชิงอวี๋มองเฉาเยวียนที่ยืนอยู่หน้ารถเข็น พูดไม่หยุดด้วยความตื่นเต้น จนเขาชะงักค้างอยู่กับที่
