ายลง “เรื่องที่ซุสกับพระพรหมเกิดความขัดแย้งกันหรือเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายเหมือนกันนะ……แต่สำหรับต้าเซี่ยแล้ว ถือว่าเป็นข่าวดี”หลังจากที่หมิ่นจวินเหลียงรายงานสถานการณ์เสร็จ เขาก็หมุนตัวกำลังจะออกไป ทว่าจั่วชิงพลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันส่า“อ้อ! แล้วอันชิงอวี๋ตื่นหรือยัง?”หมิ่นจวินเหลียงตกใจเล็กน้อย “ยังเลยครับ……”“แล้วตอนที่หลินชีเยี่ยติดต่อมา เขาพูดเรื่องอะไรแปลกๆ ไหม?”“แปลกๆ เหรอครับ? ไม่มีนะครับ……ท่านผู้บัญชาการหมายถึงเรื่องอะไรเหรอครับ?”“เปล่า……ไม่มีอะไรแล้ว คุณไปเถอะ”จั่วชิงโบกมือเบาๆ รอจนหมิ่นจวินเหลียงออกไป เขาก็ค่อยๆ นอนพิงพนักเก้าอี้ เอนกายอย่างผ่อนคลาย……โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าคุกใต้ดินพรึบ!เปลวไฟลุกโชนขึ้น หลินชีเยี่ยมองสัญญาที่ค่อยๆ ถูกเผาจนกลายเป็นขี้เถ้าบนพื้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเสียงคำรามของเหล่าสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนดังกึกก้องไปทั่วคุก สั่นสะเทือนจนแก้วหู หลินชีเยี่ยปรายตาไปยังสัตว์อสูรเหล่านั้น ครุ่นคิดอะไรบางอย่างพันธสัญญาล้มเหลวอีกแล้วในสงครามที่ด่านหนานเฉิง หลินชีเยี่ยใช้คาถาต้องห้ามบนภูเขาสังหารสิ่งมีชีวิตจากอินเดียไปจำนวนมากวิญญาณของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ถูกกักขังไว้ในคุกของโรงพยาบาล แต่ทุกครั้งที่เขาพยายามทำสัญญาผู้ช่วยพยาบาลกับสัตว์อสูรเหล่านี้ สัญญาก็จะลุกไหม้ขึ้นเองจนถึงตอนนี้ โรงพยาบาลแห่งนี้ไม่ได้รับพนักงานมาใหม่มาเกือบครึ่งปีแล้ว หลินชี
