เยี่ย ถึงกับสงสัยว่าตัวโรงพยาบาลเองมีปัญหาหรือไม่แต่ปัญหาอยู่ตรงไหน เขากลับไม่รู้ชัดหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินชีเยี่ยก็ตัดสินใจสังหารสัตว์อสูรเหล่านั้นทันที เลือดสาดกระจายเต็มคุกและถูกกลืนหายอย่างรวดเร็ว คุกทั้งหมดจมอยู่ในความเงียบสนิทหลินชีเยี่ยถอนหายใจยาว แล้วก้าวเดินออกมาหลังจากผลักประตูออกจากห้องผู้อำนวยการ เขาก็เห็นเงาคุ้นตาร่างหนึ่งอยู่ที่ระเบียงทางเดิน กำลังยืนทอดสายตคาไปไกล“อรุณสวัสดิ์ครับ” หลินชีเยี่ยเดินเข้าไปใกล้เขา“อืม” กิลกาเมชพยักหน้าเล็กน้อยและไม่ได้พูดอะไรมากความ“มองอะไรอยู่เหรอครับ?”หลินชีเยี่ยมองตามสายตาของเขา เห็นเพียงว่าบนชั้นบนสุดของอาคารผู้ป่วยฝั่งตรงข้าม มีเงาคนใส่เสื้อสีขาวยืนอยู่หลังรั้วลวด โน้มหน้าลงมา ดูเหมือนกำลังมองมาที่เขาเช่นกันบนใบหน้าของเยลันเดยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยน มองลงมาที่กิลกาเมชและหลินชีเยี่ยราวกับกำลังมองลูกของตนเองในขณะที่หลินชีเยี่ยสบตากับเขา เสียงที่เหมือนกับคำสาปนั้นก็ดังขึ้นข้างหู“ทำได้ดีมาก บุตรของข้า”“ไม่มีอะไร” กิลกาเมชหดสายตากลับ ตอบเบาๆ ว่า “สายตาของตาแก่นั่นทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจ”“เอ่อ……เขาก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก”บุคลิกของกิลกาเมชนั้น หลินชีเยี่ยเข้าใจดี เขามักจะดูแคลนผู้อื่นเสมอ ไม่เคยถูกใครมองอย่างเมตตาแบบนี้มาก่อนหากเป็นเมื่อก่อน กิลกาเมชคงจะใช้ดาบฟันเขาไปนานแล้ว
