หน้าเฉินอยู่ที่เมืองหลวง จะมีเวลากวาดพื้นได้ยังไง”“ใบไม้มากขนาดนี้ เมื่อไรจะกวาดเสร็จล่ะเนี่ย”“สงครามที่แนวหน้าจบลงแล้ว รุ่นพี่คนอื่นๆ น่าจะกลับมาแล้วมั้ง”“จริงด้วย!” หลี่เจินเจินดวงตาเป็นประกาย “พอพวกพี่เจิ้งถิงกลับมา ก็ให้พวกเขาไปกวาด พวกเรากวาดมาสิบกว่าครั้งแล้ว ถึงเวลาให้พวกเขา……เอ๊ะ?”หลี่เจินเจินพูดได้ครึ่งทาง ก็เห็นหลินชีเยี่ยกับเฉาเยวียนยืนอยู่หน้าเรือนสี่ประสาน จึงตกใจเล็กน้อย“ท่านชีเยี่ย?” ฟางโม่ร้องขึ้นด้วยความยินดี “ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ?”ฟางโม่ไม่คาดคิดเลยว่า พบกันครั้งล่าสุดยังไม่ถึง 24 ชั่วโมง กลับได้มาพบกันอีกครั้งที่เมืองหลวง“แล้วพวกพี่เจิ้งถิงล่ะ? พวกเขากลับมาแล้วเหรอ?!”หลี่เจินเจินรีบวิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วด้วยความหวัง ไม่รู้ตัวเลยว่าบรรยากาศดูจะไม่ปกติ เมื่อเธอพุ่งเข้าไปในเรือนสี่ประสานและเห็นโลงศพวางเรียงรายอยู่ห้าใบ เธอก็ชะงักงันไปทันที
