มทีเขาเป็นสมาชิกหน่วย006 และเป็นทหารใหม่รุ่นก่อน เนื่องจากระดับพลังยังไม่เพียงพอ จึงไม่ได้ตามพวกรุ่นพี่ไปยังแนวหน้า“หัวหน้าเฉิน……หลังคุณจากไป ทางหน่วยสนับสนุนได้ของพวกนี้มา” สวีเหลียวเช็ดน้ำตาที่หางตา ดวงตาแดงก่ำ“รุ่นพี่เจิ้งถิงกับคนอื่นๆ พวกเขา……ตายในสนามรบหมดแล้ว”แววตาของเฉินหานวูบไหวเล็กน้อยหลังจากเขามาที่เมืองหลวงและเข้าร่วมหน่วย 006 ได้ไม่นาน จางเจิ้งถิงและคนอื่นๆ ในหน่วยก็ถูกส่งไปแนวหน้าเขาจึงไม่ได้รู้จักพวกเขาลึกซึ้งนัก แต่กระนั้น เมื่อใบหน้าที่คุ้นเคยกลายเป็นโลงศพมาตั้งอยู่ตรงหน้า หัวใจของเขาก็รู้สึกเจ็บปวดตอนนั้นหน่วย 006 ของพวกเขามีคนไปที่แนวหน้าทั้งหมดเจ็ดคน แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นร่างไร้วิญญาณถึงห้าคนแล้ว……ความสูญเสียของหน่วยพิทักษ์ราตรีทั้งหมดจะน่ากลัวแค่ไหน?เฉินหานหันไปมองหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สีหน้าหนักอึ้ง หลินชีเยี่ยและพวกพ้องรู้เรื่องนี้ตั้งแต่ตอนอยู่ที่แนวหน้าแล้ว ทำได้เพียงถอนหายใจอย่างเศร้าๆ“เจินเจินกับฟางโม่ล่ะ?”“พวกเขานั่งเครื่องบินลำอื่น กลับมาช้ากว่าผมสักหน่อย แต่น่าจะถึงเร็วๆ นี้” สวีเหลียวตอบพูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงสนทนาสองเสียงก็ดังมาจากปลายซอยหลินชีเยี่ยหันไปมอง ก็เห็นฟางโม่และหลี่เจินเจินถือกล่องดำคำละใบเดินมาทางนี้“ก่อนไปเพิ่งช่วยพี่เฉินหานกวาดไปหยกๆ ไม่ใช่เหรอ……แล้วทำไมถึงมีใบไม้ร่วงมากขนาดนี้?” หลี่เจินเจินพึมพำ“พวกเราต่างไปสนับสนุนแนวหน้า เหลือแต่หัว
