นาดเท่าฝ่ามือ แต่กลับหนักอึ้ง บนด้านหน้าของเครื่องรางมีตัวอักษรเล็กๆ สลักอยู่อย่างแน่นขนัดราวกับมด ‘สันติสุขนิรันดร์’‘ความสุขตลอดกาล’ ‘ความเยาว์วัยนิรันดร์’ ‘ขจัดสิ่งชั่วร้าย’ ……เขาพลิกเครื่องรางไปด้านหลัง ตัวอักษรสี่ตัวที่เป็นระเบียบปรากฏแก่สายตา‘ภรรยา มอลลี่’สองตัวอักษรด้านบนถูกสลักด้วยมีดอย่างประณีต ส่วนคำว่า ‘ภรรยา’ ด้านล่างกลับเขียนด้วยปากกาเคมีสีดำ ตัวอักษรคดเคี้ยวไม่เป็นระเบียบ ดูตลกขบขันใต้ตัวอักษรสี่ตัวนั้น ยังมีข้อความอีกสองบรรทัด‘ขอโทษ’‘รอผมกลับมานะ’เขามองเครื่องรางในมือ ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นเป็นเวลานาน ก่อนที่มุมปากจะผุดรอยยิ้มขมขื่นเขายกมือขึ้น ลูบตัวอักษรสองบรรทัดด้านล่าง แล้วเก็บมันเข้าไปในแขนเสื้อจากนั้นก็ก้มเก็บชามโจ๊กที่เย็นชืดแล้วจากพื้น เงยหน้าขึ้นแล้วดื่มมันเข้าไปอย่างรวดเร็ว!เสียงกลืนดังก้องไปทั่วระเบียงทางเดินที่เงียบสงัด ชั่วพริบตาเดียว โจ๊กในชามก็ถูกดื่มจนหมดเกลี้ยง เขาเช็ดคราบน้ำที่มุมปากและรอยน้ำตาบนแก้ม ก่อนจะขว้างชามลงพื้นอย่างแรง!เพล้ง!เสียงแตกกังวานดังไปทั่วทางเดิน เศษชามแตกกระจายเต็มพื้น เหมือนดั่งหัวใจที่แตกสลายเขามองเศษชามที่กระจัดกระจายอยู่นาน ส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวก้าวออกไป พลังศักดิ์สิทธิ์วาบผ่าน ร่างพลันหายวับไปจากที่เดิม……ท่ามกลางสายลมพัดกระโชก ดาบตรงที่เปล่งประกายเย็นเยียบ ค่อยๆ ถูกชักออกมาที่กำแพงด้านนอกของด่านเฉินหนานใบดาบสะท้อนแววตาอั
