“เฮ้ๆ เธอเห็นไหม? คนที่สวมเสื้อคลุมนั่งดื่มเหล้าอยู่ข้างหม้อไฟน่ะ!”“เห็นแล้ว! เป็นเขาจริงๆ ด้วย!”“ถึงจะอ้วนขึ้นนิดหน่อย……แต่ถ้ามองดีๆ ก็ยังหล่ออยู่นะ”“แน่นอนอยู่แล้ว! เขาคือไป๋หลี่พั่งพั่งจากหน่วยม่านราตรีนะ! ภาพไท่จี๋แปดทิศที่ช่วยคนไว้วันนี้ก็เป็นฝีมือของเขานั่นแหละ”“ฉันก็เห็นเหมือนกัน ตอนที่เขายืนอยู่บนภาพไท่จี๋แล้วเรียกสายฟ้านี่ดูเท่มากเลย!”“อืม……ฉันว่าก็ธรรมดานะ คนข้างๆ เขาดูหล่อกว่า โดยเฉพาะคนที่อยู่ทางซ้าย”“นั่นคือหัวหน้าหน่วยม่านราตรี หลินชีเยี่ย ส่วนข้างๆ คือรองหัวหน้าอันชิงอวี๋ ได้ยินว่าพวกเขาทั้งสองคนมีคนรักแล้วนะ”“น่าเสียดายจัง……แล้วคนที่หันหลังให้พวกเรานั่นล่ะ?”“คนนั้นไม่ไหวหรอก หน้าดุเกินไป ไม่น่ารักเหมือนไป๋หลี่พั่งพั่งหรอก”“ไป๋หลี่พั่งพั่งดูเหมือนจะยังโสด ไปขอเบอร์ติดต่อเขาดีไหม?”“แบบนั้นไม่ดีมั้ง?”“จะไม่ดีตรงไหนล่ะ สงครามก็จบลงแล้ว ถ้าไม่พยายามสักหน่อย พอพวกเขาจากที่นี่ไป อาจจะไม่ได้เจอกันอีกตลอดชีวิตก็ได้”“งั้น……แล้วใครจะไปล่ะ?”“เป่ายิ้งฉุบกัน ใครแพ้……ไม่สิ ใครชนะก็ไป!”“……”ท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของเหล่าพยาบาล มอลลี่ค่อยๆ ผลักประตูห้องออกมาด้วยสีหน้างัวเงียเธอยืนอยู่ที่ระเบียงทางเดิน มองไปยังจตุรัสที่คึกคักไม่ไกลนัก หลังจากฟังอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นประหลาดขึ้นมา“เป่ายิ้ง……ฉุบ!!”หลังจากเป่ายิ้งฉุบกันหลายรอบ พยาบาลคนหนึ่งวิ่งลงบันไดไปด้วยใบหน้าแดงก่ำ รีบมุ่
