งหน้าไปหาร่างที่อยู่กลางจัตุรัสอย่างรวดเร็วพยาบาลที่เหลือก็ผลักกันไปมา วิ่งตามออกไปอีกสองสามคน เดินตามไปติดๆมอลลี่ยืนอยู่ที่เดิม มุมปากกระตุกเล็กน้อย เธออยากจะตามไปโดยไม่รู้ตัว……แต่ก็ยับยั้งตัวเองไว้ได้“เจ้าคนนี้……นิสัยเจ้าชู้ไม่เบาเลยนะ?” มอลลี่พึมพำ น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดเล็กน้อยหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว เธอก็หมุนตัวเดินเข้าห้อง พร้อมกับคว้าผ้าขนหนูและหวีรีบเดินไปที่ห้องน้ำ…“คือ……คือว่า ฉันชื่อรุ่ยเหลียงอิ๋ง……ขอเบอร์ติดต่อคุณได้ไหมคะ?”ข้างหม้อไฟที่กำลังเดือดพล่าน สาวน้อยในชุดสีขาวใบหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าถามเสียงเบาตรงหน้าเธอ ไป๋หลี่พั่งพั่งนิ่งอยู่กับที่คนอื่นๆ รอบโต๊ะต่างก็นิ่งเป็นหุ่นหลินชีเยี่ย อันชิงอวี๋ เฉาเยวียน และเจียงเอ่อร์สบตากันอย่างรวดเร็ว แสร้งทำเป็นกินอาหารอย่างใจเย็น แต่หูผึ่งขึ้นมาพร้อมกันไป๋หลี่พั่งพั่งอ้าปากค้าง ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ “คุณ… ผม… ผมรู้จักคุณเหรอ?”“ไม่… ไม่รู้จักค่ะ” สาวน้อยกัดฟัน หยิบกระดาษโน้ตออกมาจากกระเป๋า ยัดใส่มือไป๋หลี่พั่งพั่ง “ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันก็ไม่เป็นไร… นี่เบอร์โทรของฉัน วีแชทก็เบอร์เดียวกัน! แล้ว……แล้วเจอกันค่ะ!”ใบหน้าของสาวน้อยแดงเหมือนผลแอปเปิ้ล หลังจากยัดกระดาษโน้ตเสร็จ ก็รีบปิดหน้าแล้ววิ่งกลับไป“อะแฮ่ม……”หลินชีเยี่ยกระแอมเบาๆ มองไป๋หลี่พั่งพั่งด้วยสีหน้าซับซ้อน “มีเสน่ห์ไม่เบาเลยนะ”ไป๋หลี่พ
