ั่งพั่ง “…”เขาถือกระดาษไว้ ทำอะไรไม่ถูก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยัดเข้ากระเป๋าพลางพึมพำ “บ้าจริง… มาถึงตอนนี้แล้วในที่สุดโชคด้านความรักของคุณชายน้อยก็มาถึงแล้วเหรอ?”“น้องสาวคนนี้ดูไม่เลวนะ ลองคุยกันดูก็ได้” เวินฉีโม่หัวเราะหงอิงมองสาวน้อยที่จากไป เพ่งพินิจไป๋หลี่พั่งพั่งอย่างถี่ถ้วน แล้วหันไปหาหลินชีเยี่ยอยู่พักหนึ่ง คิ้วขมวดด้วยความสงสัย……ไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะ!พวกเรามีหนุ่มหล่อแบบชีเยี่ยนั่งอยู่ตรงนี้ ทำไมสาวๆ ถึงให้เบอร์ติดต่อแค่ไป๋หลี่พั่งพั่งล่ะ?เวินฉีโม่ขยิบตาให้เขา “ชีเยี่ย… นายก็ควรจะพยายามบ้างนะ เมื่อไหร่จะพาแฟนสาวกลับมาให้พวกเราดูบ้างล่ะ?”หลินชีเยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก “ผมมีคนที่ชอบแล้ว เดี๋ยวจะพาเธอมาเจอพวกคุณ”เมื่อได้ยินประโยคนั้น ดวงตาของหงอิงก็เป็นประกายขึ้นมา เธอถามอย่างตื่นเต้น “ใครล่ะ? ชื่ออะไร? เมื่อไหร่?รู้จักกันได้ยังไง?!”“เธอชื่อเจียหลาน รู้จักกันมาสักพักแล้ว……แต่ว่าตอนนี้เธอมีปัญหาเรื่องสุขภาพนิดหน่อย” หลินชีเยี่ยหยุดชั่วครู่วางตะเกียบในมือลง แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง “รอให้เธอตื่นขึ้นมา ผมจะพาเธอกลับมาให้พวกคุณดู……ผมอยากแต่งงานกับเธอ”พรวด!!!อันชิงอวี๋พ่นเหล้าในปากออกมาทันทีไป๋หลี่พั่งพั่ง เฉาเยวียน และคนอื่นๆ ต่างอ้าปากค้างเจียงเอ่อร์นั่งอยู่บนฝาโลงศพ ชายตามองอันชิงอวี๋ สายตานั้นดูเหมือนจะบอกว่า ‘เห็นไหม ฉันพูดถูกใช่ไหมล่ะ?’“แต่งงาน?” หงอิงอึ้งไปครู่ใหญ
