่น่าเศร้าจัง] เจียงเอ่อร์ครุ่นคิด สีหน้าดูซับซ้อน [แต่การที่ถ่านไฟเก่าจะกลับมาลุกโชนอีกครั้งหลังผ่านไปหลายปี ก็น่าสนใจดีนะ……คุณว่าพวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันไหม?]“ฉันว่ายาก” อันชิงอวี๋ส่ายหน้า “ตอนนั้นเขาไม่บอกลาสักคำ ทิ้งเธอไว้ที่กว่างเซินคนเดียว ผ่านมาตั้งหลายปี ใครจะรู้ว่ามอลลี่จะรู้สึกยังไงกับเขา?”[ก็ไม่แน่นะ ในเมื่อเธอยอมเดินทางมาไกลถึงกว่างเซินเพื่อพบเขา แสดงว่าในใจต้องมีเขาอยู่แน่ๆ แล้วพอได้ยินเรื่องราวที่พั่งพั่งเจอมาจากที่อื่น ถึงจะไม่พอใจยังไง ความเป็นห่วงก็จะเข้ามาแทนที่ทันที คิดถึงเขาตลอดเวลา……การคิดถึงใครสักคนเป็นเวลานานๆ น่ะ มันเปลี่ยนเป็นความรู้สึกพิเศษได้นะ]“……จริงเหรอ?”เจียงเอ่อร์ส่งเสียงฮึดฮัด [เจ้าหัวทึ่ม ทำงานวิจัยก็พอไหว แต่เรื่องพวกนี้กลับโง่เหมือนควายจริงๆ]“ฉันก็ยังดีกว่าชีเยี่ยตั้งเยอะ ตอนที่เราสองคนคบกัน ชีเยี่ยยังวุ่นวายอยู่กับเจียหลานอยู่เลย”[อืม……ก่อนหน้านี้คุณก็ดีกว่าเขาหน่อย แต่ต่อมาก็ไม่แน่ คุณไม่เห็นสายตาที่เขามองพี่เจียหลานที่กำลังหลับหรือไง? ผู้ชายตรงๆ พอรู้ตัวขึ้นมาแล้ว ความจริงใจของพวกเขาก็หยุดยั้งไม่อยู่ บางทีอาจจะแต่งงานกันเมื่อไหร่ก็ได้]“แต่งงาน……”อันชิงอวี๋ที่กำลังซ่อมโลงศพชะงักเล็กน้อย นิ่งไปพักใหญ่ “พวกเรา……ถึงวัยนั้นแล้วเหรอ?”[นอกจากฉันแล้ว พวกคุณน่าจะอายุ 23-24 ปีกันแล้วนะ? ถ้าเป็นคนทั่วไป การแต่งงานตอนนี้ก็เร็วไปหน่อย……แต่สำหรับหน่วยพิทักษ์รา
