“ชี… เยี่ย?”หงอิงมองร่างในชุดสีแดงเข้มที่คุ้นเคยเบื้องหน้า เอ่ยอย่างไม่แน่ใจในความมืดมิดของราตรี หลินชีเยี่ยเบือนหน้ามาเล็กน้อย ดวงตาที่เคยลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยวค่อยๆ จางหาย มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ“พี่หงอิง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”ในวินาทีที่ได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของหงอิงก็เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เธอมองใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาครั้งสุดท้ายที่ทั้งสองพบกันคือตอนเกิดหายนะที่เมืองชางหนาน ภาพสุดท้ายที่หงอิงจำได้คือหลินชีเยี่ยที่กำลังอยู่ในสภาพวิญญาณแตกสลายและเสียสติ……เวลาผ่านไปสี่ห้าปี หลินชีเยี่ยในตอนนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มมัธยมปลายคนเดิมอีกต่อไป กาลเวลาและการฝึกฝนได้ทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้าของเขา บุคลิกทั้งหมดเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหงอิงเคยได้ยินมาว่า หลินชีเยี่ยได้รับคำสั่งให้ก่อตั้งหน่วยรบพิเศษที่ห้า ตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็ได้ยินชื่อเสียงของหน่วยม่านราตรีอยู่บ่อยครั้ง แต่เมื่อหลินชีเยี่ยมายืนอยู่ตรงหน้าในเสื้อคลุมสีแดงเข้ม หงอิงก็ยังรู้สึกราวกับกำลังฝันไปเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดดังมาจากรอบด้าน งูยักษ์หลายตัวที่ถูกหลี่เจิ้งจื้อสะบัดลงจากสนามรบกำลังรวมตัวกันบุกเข้ามา หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแล้วเอ่ยเสียงเบา“พี่หงอิง ผมขอไปจัดการศัตรูก่อน เดี๋ยวค่อยคุยกัน”สิ้นเสียง หลินชีเยี่ยก็หายวับไปกับความมืดของราตรีหงอิงมองไปยังจุดที่เขาเคยยืนอยู่ ก่อนจะไ
