ยขึ้นมาจากหม้อไฟตรงกลางโต๊ะกลมอู๋เหลาโก่วนั่งอยู่ริมโต๊ะ มือถือขวดเหล้า รินให้กับทุกร่างที่นั่งล้อมวงอยู่ ผมของเขาไม่ได้ยุ่งเหยิงเหมือนเคย แต่ถูกหวีอย่างเรียบร้อย ดูมีชีวิตชีวาสายฝนเทกระหน่ำลงบนพื้น ส่งเสียงต่ำๆ ใต้ผ้าใบที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำเดือดจากหม้อไฟเท่านั้นอู๋เหลาโก่วรินเหล้าให้ทุกคนเสร็จแล้ว ถือแก้วของตัวเองลุกขึ้นยืน“หลายปีมานี้ ขอบคุณทุกคนที่เหน็ดเหนื่อยวิ่งวุ่นอยู่ข้างนอก พูดตามตรง ผมเป็นคนที่แย่ที่สุด ได้แต่มีความสุขอยู่ในศูนย์ไจเจี้ยนี้……ในใจผมรู้สึกผิดจริงๆ! ไม่พูดมากล่ะ ผมขอลงโทษตัวเองก่อนแก้วหนึ่ง!”อู๋เหลาโก่วเงยหน้าดื่มเหล้าในแก้วหมดรวดเดียว!เหล้าร้อนๆ ไหลไปตามหลอดอาหารลงสู่กระเพาะ อู๋เหลาโก่วขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วรีบรินเหล้าให้ตัวเองอีกแก้ว!“วันนี้เป็นวันดี พวกพี่น้องทำความดีความชอบ ส่วนผม……ก็ควรจะออกจากที่นี่ไปสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกพี่น้องแล้ว! ฮ่าฮ่า พวกคุณรู้ไหม หลายปีมานี้ ผมฝันถึงวันนี้มาตลอด! มา! ทุกคนชนแก้วกัน!”เมื่ออู๋เหลาโก่วยกแก้วขึ้น ศพทั้งเจ็ดที่นั่งอยู่รอบโต๊ะก็ยกมือขึ้นพร้อมกัน แก้วทั้งแปดชนกันเหนือหม้อไฟ ส่งเสียงกังวานใสพวกเขาต่างเงยหน้าขึ้นแล้วดื่มจนหมดในคำเดียว“มา มา มา ทุกคนอย่าดื่มเหล้าอย่างเดียวสิ กินกับแกล้มด้วย!” อู๋เหลาโก่วพูดอย่างร่าเริงว่า “ผมไม่ได้โม้นะหัวหน้าของศูนย์ไจเจี้ยนี่เป็นเพื่อนสนิทผมเอง รับรองว่าวันนี้พวกเราจะได้กินกันอ
