ย่างจุใจ!”เงาร่างทั้งเจ็ดที่นั่งล้อมรอบโต๊ะต่างจับตะเกียบขึ้นมา คีบอาหารในจานใส่ปากสีซีดอย่างเงียบๆ“เสี่ยวเฉ่าเอ๋อร์! ทำไมแก้วของแกถึงไม่หมดล่ะ? พี่น้องคนอื่นดื่มกันหมดแล้ว แกจะเลี้ยงปลาในแก้วหรือไง?”“……”“เสี่ยวฉือโถพูดถูก! แกต้องดื่มอีกสามแก้ว!”“……”“มา มา มา ลองชิมขาหมูตุ๋นของโรงอาหารเราสิ พูดตามตรงนะ ที่นี่อาหารอย่างอื่นอาจจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ขาหมูนี่เป็นเมนูเด็ดจริงๆ!”“……”“เล่นเป่ายิ้งฉุบ? นี่……ไม่เอาหรอกหัวหน้าเหลย ผมแก่แล้ว เล่นอะไรแบบนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ……”“……”“บ้าเอ๊ย! เล่นเลย! เสี่ยวหลีเอ๋อร์ วันนี้เป็นวีรบุรุษที่ช่วยต้าเซี่ยไว้! เขาจะให้เล่นอะไร ผมก็จะเล่นตามนั้น!”“……”“ไม่ใช่นะ……หัวหน้าเหลย ผมไม่ได้โกงจริงๆ นะ……ผมขอลงโทษตัวเองอีกสามแก้ว!!”“……”สายฝนเทกระหน่ำลงมา ร่างไร้วิญญาณทั้งเจ็ดนิ่งเฉยราวกับรูปปั้นข้างโต๊ะอาหารอันร้อนระอุ อู๋เหลาโก่วกำลังตบโต๊ะ หัวเราะจนน้ำตาไหล
