งสลัวยามราตรีแผ่ซ่านออกมาจากชายเสื้อ เขาได้เตรียมพร้อมที่จะรับการโจมตีครั้งนี้อย่างเต็มที่แล้ว!ในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังตึงเครียด เสียงอุทานแผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง ความรู้สึกอันตรายที่ปกคลุมเหนือร่างหายวับไปในพริบตา!ชายหนุ่มตาเปล่งประกาย ไม่ทันได้คิดว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างของเขาก็พุ่งออกไปไกลหลายกิโลเมตรแล้ว!เนี่ยจิ่งซานยังคงอยู่ในท่าเตรียมขว้างกระบองสีดำ ยืนนิ่งงันราวกับรูปปั้น เขาขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ หางตาเหลือบมองด้านหลังตัวเอง“ผู้อาวุโสกงหยาง นี่หมายความว่าอย่างไร?”เสียงหญิงอ่อนโยนแฝงความจนใจดังมาจากความว่างเปล่า “เนี่ยจิ่งซาน……เจ้าจริงจังเกินไปแล้ว คราวนี้ปล่อยพวกเขาไปเถอะ”“นี่เป็นความประสงค์ของท่านโหวหรือ?”“……ใช่”เนี่ยจิ่งซานนิ่งเงียบไป ก่อนจะถอนหายใจยาว “ผมเข้าใจแล้ว”ร่างที่แข็งทื่อของเนี่ยจิ่งซานกลับคืนสู่สภาพปกติ เขาค่อยๆ ลดกระบองในมือลง มองดูหลินชีเยี่ยที่กำลังกระโจนข้ามกำแพงน้ำทะเลอย่างรวดเร็ว ส่ายหน้าแล้วหมุนตัวเดินกลับไปทางเกาะ“ดูเหมือนว่า……ฉันจะช้าไปอีกแล้ว”……บนยอดกำแพงน้ำทะเลห้าร่างลอยละล่องกลางอากาศ พุ่งออกมาจากกำแพงน้ำที่เปรียบดั่งกรงขังพร้อมกัน แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณย้อมผิวน้ำทะเลเบื้องหน้า ทำให้ดวงตาของพวกเขาเปล่งประกายวาววับพวกเขาสบตากัน รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากก้อนเมฆเคลื่อนผ่านท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว รองรับร่างของทุกคนไว้อย่างมั่นคง หลินชีเยี่ยยืนอยู่บนเมฆพลิกกายหันก
