นีจากหลี่เคิงเชียง… แค่ฟันไปมั่วๆ ทีเดียว ทำไมเขาถึงได้กุมบาดแผลแล้วร่วงลงไปล่ะ?แถมสิ่งที่ถืออยู่ก็แค่ [จั่นไป๋] ไม่ใช่ดาบอามาโนะมุราคุโมะ ต่อให้เป็นดาบเล่มหลัง ก็ไม่น่าจะมีพลังขนาดนั้นนี่นา?มองร่างของหลี่เคิงเชียงที่ค่อยๆ จางหายไปในทะเล หลินชีเยี่ยราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าพลันซับซ้อนขึ้นมา“ชีเยี่ย… พี่เชียงเป็นอะไรไป?” เฉาเยวียนพึมพำหลินชีเยี่ยพยักหน้าเล็กน้อยการฟันเพียงครั้งเดียวอย่างง่ายดายนี้ กลับทำให้ความเคารพนับถือของหน่วยม่านราตรีที่มีต่อหลี่เคิงเชียงพุ่งสูงขึ้น“เจ้าหลี่คนนี้… ไม่ธรรมดา” หวังชิงเห็นภาพนั้นแล้วอดปิดปากหัวเราะไม่ได้ จากนั้นก็กระโดดลอยละลิ่วลงไปมือของเธอคว้าในอากาศว่างเปล่า แส้เส้นหนึ่งก็ตกลงมาอยู่ในมือ!เปรี้ยง!!แส้ฟาดผ่านท้องฟ้า สายฟ้าสีขาวเฉียดจมูกของพวกหลินชีเยี่ยไปอย่างฉิวเฉียด ก่อนจะฟาดผ่าทะเลเบื้องล่างเป็นรอยแยกยาวหลายร้อยเมตร!พลังน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ในแส้นั้น ทำให้พวกเขาสีหน้าซีดเผือด พวกเขาไม่สงสัยเลยว่าหากโดนแส้นี้ฟาดเข้าร่างกายคงถูกฟาดขาดครึ่งท่อนอย่างง่ายดายหวังชิงกำแส้ยกแขนขึ้น ทำท่าจะฟาดแส้เป็นครั้งที่สอง แต่ยังไม่ทันที่หลินชีเยี่ยจะได้ลงมือ ไหล่ของเธอก็พลันมีสายเลือดพุ่งออกมา!เธอร้องอุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะร่วงลงสู่ผิวน้ำทะเลเบื้องล่าง……แม้กระทั่งตอนที่ผ่านพวกหลินชีเยี่ย เธอยังขยิบตาให้พวกเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ตั้
