ที่ฝั่งผู้บัญชาการจั่วนะครับ” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง“หืม?” หลี่เคิงเชียงเลิกคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?”หลินชีเยี่ยเล่าสถานการณ์หลังจากที่โทรศัพท์เชื่อมต่อให้ฟังอย่างรวดเร็ว หลี่เคิงเชียงดันแว่นกันแดดทรงกบครุ่นคิดชั่วครู่“นายบอกว่าหลังจากที่ต่อสาย นายก็ได้ยินเสียงระเบิดและเสียงคำรามของสัตว์ แล้วยังได้ยินจั่วชิงพูดคำว่าพระวิษณุงั้นเหรอ?”“ครับ”“แล้วยังไงต่อล่ะ?” หลี่เคิงเชียงย้อนถามหลินชีเยี่ยชะงักไป “ก็……”“จั่วชิงเขาเป็นยอดมนุษย์ ย่อมต้องรับผิดชอบหน้าที่ของยอดมนุษย์ การที่เขาจะลงมือต่อสู้ด้วยตัวเองก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ส่วนเรื่องพระวิษณุ……เขาแค่พูดถึงชื่อเท่านั้น ทำไมต้องตื่นตระหนกด้วย? แม้ว่าพระวิษณุจะมาจริงๆ ที่นี่ก็คือต้าเซี่ย เทียนจุนก็ต้องออกมาจัดการอยู่แล้ว”ภายใต้น้ำเสียงเรียบเฉยของหลี่เคิงเชียง หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่เขาส่ายหน้าแล้วรีบพูด “ไม่……เรื่องนี้ต้องไม่ง่ายขนาดนั้นแน่ ผู้บัญชาการจั่วเป็นยอดมนุษย์ก็จริง แต่เขาก็เป็นผู้บัญชาการใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีแห่งต้าเซี่ย ถ้าไม่ใช่สถานการณ์คับขันถึงขั้นที่เขาต้องลงมือเอง เขาจะออกจากสำนักงานใหญ่ที่เมืองหลวงมาเสี่ยงอันตรายทำไม? การที่เขาปรากฏตัวในสนามรบพร้อมกับหน้ากากหวัง แสดงว่าต้าเซี่ยต้องเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นแน่!”หลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก พูดอย่างจริงจัง “พี่เชียง พวกเราไม่สามารถเสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อไปได้แล้ว พวกเ
