ราต้องออกจากเกาะ!”“ทำไมการที่จั่วชิงกับหน้ากากหวังออกมาพร้อมกันจะต้องหมายความว่าต้าเซี่ยเกิดเรื่องด้วยล่ะ? บางทีพวกเขาอาจจะอยู่ในหมอก หรือไปอินเดียก็ได้” หลี่เคิงเชียงยังคงปฏิเสธ “อีกอย่าง สัญญาณรอบๆ นี้ถูกรบกวนจากพลังโชคชะตาอยู่แล้ว ไม่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้ พวกนายบังคับเชื่อมต่อสัญญาณ อาจจะเชื่อมผิดก็ได้”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น กำลังจะโต้แย้งต่อ แต่จู่ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จึงหุบปาก สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“พี่เชียง……ทำไมพี่ถึงไม่อยากให้พวกเราออกไปล่ะ?”หลี่เคิงเชียงพูดพลางนอนลงบนโขดหินใหญ่อีกครั้ง “ฉันบอกแล้วว่า พวกนายจะออกไปไม่ได้จนกว่าการฝึกด่านจิตใจจะเป็นที่พอใจ”หลินชีเยี่ยจ้องมองเขาอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยปากทีละคำ “พวกเรา……ถูกกักบริเวณงั้นเหรอ?”“นี่ไม่ใช่การกักบริเวณ แต่เป็นการฝึก”“ไม่ มันไม่ได้ง่ายแค่การฝึกหรอก” หลินชีเยี่ยส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ตั้งแต่ตอนที่ผู้บัญชาการจั่วส่งพวกเรามาผมก็รู้สึกแปลกๆ แล้ว แม้ว่าสถานการณ์ในหมอกของต้าเซี่ยจะดีขึ้นบ้าง แต่ก็ยังไม่ปลอดภัยเสียทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นด่านรบใหญ่ๆ หรือหน่วยลาดตระเวนทั่วไปในต้าเซี่ยก็ขาดกำลังคน ในช่วงเวลาแบบนี้ ทำไมถึงได้ส่งหน่วยรบพิเศษมาฝึกบนเกาะที่ตัดขาดจากโลกภายนอกได้ง่ายๆ แบบนี้?ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา พวกเราแข็งแกร่งขึ้นจริง และได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง……แต่ส่วนใหญ่เราใช้เวลาไปกับกิจกรรมสันทนาการแปลกๆ
