พี่เชียงก็พูดเองว่า ‘ด่านจิตใจ’ เป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ ถ้าเป็นแบบนั้น จะมีวิธีฝึกได้ยังไง?แล้วจะมีมาตรฐานวัดผ่านไม่ผ่านจากอะไร? พูดง่ายๆ นี่ก็แค่ข้ออ้างที่จะกักพวกเราไว้บนเกาะได้ทุกเมื่อเท่านั้น……”หลินชีเยี่ยจ้องหลี่เคิงเชียงเขม็ง กำหมัดแน่น “แต่ผมไม่เข้าใจ……พวกเราทำอะไรผิด? ทำไมต้องกักบริเวณพวกเราไว้ที่นี่?”หลี่เคิงเชียงรู้สึกถึงสายตาของหลินชีเยี่ย จึงถอนหายใจแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนโขดหิน “พวกนายไม่ได้ทำอะไรผิด……แค่การอยู่บนเกาะนี้ มันดีทั้งกับพวกนายและต้าเซี่ย”หลินชีเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง “แล้วถ้า……พวกเราจะไปให้ได้ล่ะ?”“พวกนายจะลองดูก็ได้” หลี่เคิงเชียงพูดเรียบๆหลินชีเยี่ยจ้องตาหลี่เคิงเซียงเขม็ง อ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็หันหลังเดินออกไปนอกป่าเขาเพิ่งก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงของหลี่เคิงเชียงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“หลินชีเยี่ย นายคิดจริงๆ เหรอว่าสิ่งที่ฉันพาพวกนายทำในช่วงที่ผ่านมานี้……เป็นแค่การเสียเวลาเปล่า?”หลินชีเยี่ยชะงักฝีเท้าหลังแว่นตาสีดำสนิท สายตาของหลี่เคิงเชียงเต็มไปด้วยความซับซ้อน “ฉันก็เคยเป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษมาก่อน บางสิ่งบางอย่าง ฉันเข้าใจลึกซึ้งกว่านายซะอีก”“ฉันไม่เคยโกหกพวกนาย โอกาสของด่านจิตใจเป็นสิ่งที่เราไม่สามารถสร้างขึ้นเองได้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เราสามารถเตรียมตัวล่วงหน้าได้……นั่นก็คือความเจ็บปวด ยิ่งสิ่งใดงดงามมากเท่าไหร่ เมื่อถึงวินาทีที่มั
