นชีเยี่ย แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว การได้ยินของหลินชีเยี่ยก็ฟื้นฟูเกือบหายดีแล้วหยวนสื่อเทียนจุนส่ายหน้า “ไม่ว่าสัตว์ประหลาดที่ทำร้ายพวกเจ้าจะเป็นตัวอะไร ที่มาของมันย่อมไม่ธรรมดาบาดแผลของเจ้าไม่ได้มีแค่แก้วหูแตกเท่านั้น…ไม่ใช่แค่เจ้า หลังจากหยางเจี่ยนกับซุนหงอคงกลับสรวงสวรรค์ แม้บาดแผลดูเหมือนจะหายดี แต่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณพวกเขา ต่างมีต้นตอของโรคประหลาดฝังอยู่ หากมิใช่เพราะข้าบังเอิญมองออก ยามนี้พวกเขาทั้งสองคงยังไม่รู้ตัว”“ท่านหมายความว่า ทุกคนที่ถูกเสียงนั้นโจมตี ต่างถูกปลูกฝังต้นตอของโรคโดยไม่รู้ตัวหรือครับ?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น ในหัวของเขาผุดภาพปากยักษ์ที่โผล่ออกมาจากวังวนเมฆขึ้นมาอีกครั้งที่จริงแล้ว หลินชีเยี่ยก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกัน ตอนนั้นเสียงนั้นทำให้แก้วหูของเขาแตก ทำให้เขาสูญเสียการได้ยินชั่วคราว แต่ด้วยร่างกายที่เคยกินท้อสวรรค์ และผ่านการชำระล้างด้วยพลังโชคชะตามาแล้ว บาดแผลเล็กๆ แบบนี้น่าจะหายเร็วกว่านี้แต่หลังจากที่เขากลับมาที่ต้าเซี่ยและกินโอสถวิเศษแล้ว บาดแผลก็ยังไม่หายสนิท ถ้าเป็นแค่แผลที่แก้วหูธรรมดาคงไม่มีทางเป็นแบบนี้หยวนสื่อเทียนจุนพยักหน้า “ตอนนี้ต้นตอของโรคในร่างของหยางเจี่ยนและซุนหงอคงถูกขจัดออกไปหมดแล้วส่วนต้นตอของโรคในร่างของเจ้า หากปล่อยไว้ไม่จัดการ ในระยะสั้นก็คงไม่มีปัญหา แต่อาจจะเป็นภัยคุกคามถึงชีวิตในวันข้างหน้าโอสถนี้เต้าเต๋อเทียนจุนปรุงขึ
