เงาของถังอวี่เซิง เสื้อผ้าสีขาวของเขาดูเหมือนราชาแห่งท้องทะเลนี้หลินชีเยี่ยติดอยู่ในมวลน้ำอันไร้ที่สิ้นสุด ไม่ว่าจะไปทางไหนก็ไม่สามารถหลบหนีได้ เขากำลังจะใช้ [กฎเกณฑ์อวสานกษัตริย์] ทันใดนั้น ร่างชุดขาวก็เคลื่อนย้ายมาอยู่ตรงหน้าเขาถังอวี่เซิงมองหลินชีเยี่ยอย่างสงบนิ่ง ค่อยๆ ยกกำปั้นขึ้น……หมัดนับไม่ถ้วนราวกับสายฝนทุบลงบนร่างของหลินชีเยี่ย ความรู้สึกแตกสลายแล่นไปทั่วร่างของเขา ท่ามกลางความเจ็บปวดรุนแรง ความกลัวตายที่ไม่ได้สัมผัสมานานพลันผุดขึ้นมาในใจ!ปัง!ยามถังอวี่เซิงเตะออกไป หลินชีเยี่ยก็ถูกเหวี่ยงออกจากมหาสมุทรในอากาศ ตกลงสู่ทะเลจริงๆ ร่างกายค่อยๆ จมลงสู่ห้วงลึก ความรู้สึกหายใจไม่ออกและความเจ็บปวดทั่วร่างค่อยๆ กัดกร่อนสติของเขา ในความพร่าเลือน เขาได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของเฉาเยวียน เสียงปลดอาวุธทั้งปวงของไป๋หลี่พั่งพั่ง และเสียงของอันชิงอวี๋ดังขึ้นติดๆ กัน แต่ในไม่ช้าก็หายไป……ในที่สุด สติของเขาก็จมดิ่งลงสู่ความมืดมน และหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง……ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนถังอวี่เซิงถือหอกฟางเทียนฮว่าจี่ไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งหิ้วโลงศพดำ เหยียบย่ำบนคลื่นสีขาวสะอาด กลับมาที่ด้านตะวันออกของเกาะเมื่อเท้าของเขาเหยียบลงบนผืนดินของเกาะ คลื่นยักษ์ลูกหนึ่งก็ม้วนร่างที่หมดสติสี่ร่าง ซัดขึ้นมาบนหาดทรายพร้อมกันหลี่เคิงเชียงนั่งอยู่ริมฝั่ง มองดูร่างที่บาดเจ็บสาหัสใกล้ตายทั้งสี่ร่างนั้น อดไม่ได
