นได้หรือไม่?”
เซียวเหยียนเห็นว่าในมือของเขาถือจานสีน้ำมันอยู่ อีกมือหนึ่งถือพู่กันที่เปื้อนเลือด และบนขาตั้งภาพตรงหน้าก็มีภาพวาดหญิงสาวอยู่ ซึ่งมีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับลักษณ์วิญญาณบนหลังของเขาอยู่หลายส่วน
“เจ้าก็ชื่นชอบวิถีพู่กันด้วยรึ?” เซียวเหยียนประหลาดใจอย่างยิ่ง ไม่คิดว่าผู้ล่วงลับจะยังมีอารมณ์สุนทรีย์เช่นนี้
บัณฑิตในชุดดำไม่ตอบ เพียงแค่ยกพู่กันขึ้นมาเติมแต่งบนกระดาษวาดภาพต่อไป
“พวกเขาเป็นเพียงทาสรับใช้ของข้าเท่านั้น” บัณฑิตในชุดดำกล่าวอย่างเรียบเฉย
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็คือจิตที่ยึดติดซึ่งก่อให้เกิดแม่น้ำมรณะสายนี้สินะ หากจัดการเจ้าได้ แม่น้ำมรณะสายนี้ก็น่าจะถูกทำลายไปเช่นกัน”
“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก” บัณฑิตในชุดดำกล่าวอย่างเย็นชา “ถึงแม้จะทำลายที่นี่ ข้าก็จะกลับมาอีก”
“ในเมื่อตายไปแล้ว เหตุใดยังไม่ยอมไปเกิดใหม่เล่า” เซียวเหยียนถอนหายใจ
มือที่ถือพู่กันของบัณฑิตในชุดดำชะงักไปเล็กน้อย เขายกยิ้มเย้ยหยันเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็เหมือนนึกถึงสิ่งที่น่าเกรงขามขึ้นมาได้ คำพูดจึงหยุดลงแค่ที่ริมฝีปาก เขาหัวเราะเย็นชาสองสามทีแล้วไม่สนใจเซียวเหยียนอีก
เซียวเหยียนเดินวนไปรอบๆ เขา เมื่อเห็นบัณฑิ
