้ำไม่อาจหยั่งถึงจริงๆ แต่น่าเสียดายที่เจ้าเป็นเพียงคนนอกวงการเท่านั้น” เซียวเหยียนก็ไม่ออมชอมอีกต่อไป
“ว่าอะไรนะ?” บัณฑิตในชุดดำเลิกคิ้ว หันไปมองเซียวเหยียนอย่างเย็นชา
“แค่ภาพนี้ของเจ้า อย่างน้อยก็มีข้อผิดพลาด 16 แห่ง วาดได้แข็งทื่อขนาดนี้ เจ้าช่างขาดจิตวิญญาณจริงๆ!” เซียวเหยียนกล่าวอย่างไม่เกรงใจ
“เจ้าพูดจาเหลวไหล!” บัณฑิตในชุดดำสูญเสียความสงบนิ่ง ใบหน้าที่ซีดขาวเหมือนคนตายกลับโกรธจัดจนแดงขึ้นมา
“ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้…” เซียวเหยียนชี้ไปยังที่ต่างๆ บนกระดาษวาดภาพ “ล้วนแต่เป็นข้อบกพร่อง เจ้ามองไม่ออกก็เพราะระดับของเจ้าต่ำเกินไป!”
“เจ้า!” บัณฑิตในชุดดำตัวสั่นเทา หญิงสาวที่เกาะอยู่ข้างหลังหมอกดำพลุ่งพล่าน มีท่าทีว่าจะสู้ตายกับเซียวเหยียน
เซียวเหยียนย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว ขอบเขตสืบทอดวิญญาณที่โกรธ ก็ยังเป็นแค่ขอบเขตสืบทอดวิญญาณ เจ้าคิดว่าตัวเองจะเก่งกาจขึ้นมาได้รึไง?
“พู่กันมานี่” เซียวเหยียนไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงพู่กันในมือของเขามาโดยตรง จากนั้นก็ฉีกกระดาษวาดภาพแผ่นนั้นลงมา ขยำเป็นก้อนแล้วโยนไปข้างๆ
เมื่อเห็นผลงานที่ตนเองวาดอย่างยากลำบากถูกทำลายเช่นนี้ บัณฑิตในชุดดำก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาโกรธจัดและกรีดร้องเส
